Վաղը առավոտյան ԼՂՀ Ազգային ժողովի արտահերթ նիստ տեղի կունենա, որի օրակարգում է ՙԼՂՀ վարչապետի պաշտոնում նշանակվելու համար Արայիկ Վլադիմիրի Հարությունյանի թեկնածությանը համաձայնություն տալը՚: KarabaxhOpen-ի հաղորդմամբ Արայիկ Հարությունյանի թեկնածությանը կողմ են ԱԺ Ժողովրդավարություն եւ Ազատ Հայրենիք խմբակցությունները, որոնք ունեն 27 պատգամավոր: Նշենք, որ այդքան ձայնը բավական է վարչապետի թեկնածուին հաստատելու համար:

Միեւնույն ժամանակ պարբերականը հոռետես է եւ չի հավատում, որ երկրում սոցիալ-տնտեսական եւ քաղաքական փոփոխությունները ռադիկալ կլինեն: Միեւնույն ժամանակ գրում է, որ երկրի հաջողության գրավականը հենց այդ փոփոխությունների մեջ են լինելու:

Վերջին 10 տարիների ընթացքում Ղարաբաղի արտաքին քաղաքականությունը զիջել է իր դիրքերը: ԼՂՀ ներկայացուցիչները չեն մասնակցում բանակցային գործընթացին, եւ կոնֆլիկտը սկսել է դիտվել Հայաստանի եւ Ադրբեջանի միջեւ դիմակայություն: Միջազգային միջնորդները եւ Հայաստանի իշխանությունները ամեն կերպ ցուցադրում են, որ առանց ղարաբաղյան կողմի հետ խորհրդատվության` որոշումներ չեն կայացնում, սակայն դա բանակցություններին Ղարաբաղի լիիրավ մասնակցությանը չի փոխարինում: Նույն ոլորտում դրական կարելի է համարել հրադադարի պահպանումը, եւ այն, որ անկախ գոյության եւ նույնիսկ Ղարաբաղի զարգացման հնարավորությունն ապացուցվել է ժամանակով: Բացասականը համարվում է արտաքին քաղաքականությունում ավելորդ կախվածությունը Հայաստանից, ինքնուրույն ինֆորմացիոն քաղաքականություն իրականացնելու պասիվությունը: Ղարաբաղը դարձել է լռակյաց տարածք, որի ճակատագիրը տնօրինում է ցանկացած ոք, բացի իր քաղաքացիներից:

Հետաքրքիր է` Ղարաբաղյան պարբերականին դուր չի գալիս Հայստանի դերը բանակցային գործընացում եւ բացահայտ ասում է, որ իր նորընտիր իշխանությունից ակնկալում է առաջին հերթին Հայաստանից կախվածության վերացումը:

Եթե Հարավկովկասում շարունակվի սպառազինության մրցավազքը նույն տեմպերով զարգանալ, արդյոք նշանակում է, որ հակամարտության վերսկսմանը ականատես կլինենք… Փորձագետների հավաստմամբ սպառազինությունների մասին համաձայնագրի խախտումը, ինչը որոշ վերապահումներով կարելի է ասել եւ Հայաստանի, եւ Ադրբեջանի, եւ Վրաստանի պարագայում, արդեն մտահոգության տեղիք է տալիս եւ անհանգստացնում եւ միջազգային կառույցներին: Եվ պատահական չէ, որ մտահոգությունը ավելի շատ Հայաստան-Ադրբեջան հակամարտության առանցքում է: Ռոբերտ Սիմոնսը` ՆԱՏՕ-ի գլխաոր քարտուղարի հատուկ ներկայացուցիչը հարավային Կովկասում եւ Կենտրոնական Ասիայում հայտարարել է, որ Հայաստանը եւ Ադրբեջանը գերազանցել են Եվրոպայում սովորական սպառազինությունների համաձայնագրով նախատեսված զենքի սահմանափակումները, ասել է թե, ՆԱՏՕ-ն գիտակցում է, որ սպառազինության մասին հայտարարությունները այս երկու երկրներում, առավելապես Ադրբեջանի նախագահի ռազմատենչ հայտարարությունները, այլեւս պատական քաղաքականություն կամ դիվանագիտական "խաղիկներ" չեն: Խնդիրը ավելի լուրջ ենթատեքս ունի…

IWPR-ը նյութերի շարք էր պատրաստել Հարավկովկասում սպառազինության մրցավազքի թեմայով եւ նյութերում հատկապես հանգամանորեն ներկայացված են այս երեք երկրների ռազմական բյուջեների աճը կոնկրետ թվերով (իրականում դժվար է հավատալ պաշտոնական թվերի հավաստիությանը, բայց իրականությանը հավանաբար մոտ են): Մի հետաքրքիր հանգամանք եւս. Պաշտոնական Ադրբեջանը հայտարարում է, որ համարում է երկիրը պատերազմական դրության մեջ, իրենց տարածքը օկուպացված է եւ մեղադրում է Հայաստանին ԼՂՀ-ում զինված ուժեր կուտակելու մեջ: Մանրամասն նյութերը կարդացեք այստեղ, այստեղ եւ այստեղ:

Վերոնշված նյութերի քննարկմանը, որին ներկա էր ՊՆ նախկին նախարար Վաղարշակ Հարությունյանը, հավաստիացերց ներկաներին, որ Ադրբեջանի ռազմական բյուջեի Հայաստանի բյուջեին հավասար լինելը դեռ ոչինչ չի նշանակում: "Հաշվի առնենք Ադրբեջանի սահմանի երկարությունը, իսկ մենք մեր սահմանները պաշտպանում ենք Ռուսաստանի հետ համատեղ: Դա էլ է գումար, որը չի արտացոլվում մեր բյուջեում",-ասաց նա:

Ստեղծված իրավիճակում մեր տարածաշրջանում կայունություն ակնկալելը հավասար է "էշ մի սատկիր, գարուն կգա" կարգավիճակին եւ այս "կարգավիճակը" ամենեւին էլ չի տանում ղարաբաղյան կարգավորման խաղաղ հանգուցալուծմանը:

Իսկ Դուք ինչ եք կարծում, ինչով կարող է ավարտվել կովկասյան այս "սառը պատերազմը" եւ ինչ զարգացումներ կարող է ունենալ սպառազինության մրցավազքի այս փուլը:

Օգոստոսի 6-ին Կենտրան եւ Նորք-Մարաշ համայնքների առաջին ատյանի դատարանը կայացրեց մեղադրական վճիռը Շուշիի առանձնակի գումարտակի հրամանատար Ժիրայր Սեֆիլյանի, "Հայրենիք ու պատիվ" կուսակցության անդամ Վարդան Մալխասյանի եւ ազատամարտիկ Վահան Արոնյանի նմատմամբ: Սեֆիլյանը եւ Վահան Արոնյանը դատապարտվեցին 1,5 տարվա ազատազրկման`ապօրինի զենք կրելու մեղադրանքով (235 հոդված, 1-ին մաս): Վարդան Մալխասյանը դատապարտվեց 2 տարվա ազատազրկման հակասահմանադրական կոչեր անելու մեղադրանքով (301 հոդված):

Դատավճռից առաջ Սեֆիլյանը իր վերջին խոսքում ասել է. ՙՍա դատարան չէ,սա թատրոն է: Նույնիսկ ամենաիշխանամետ գործիչը չի կարող ապացուցել, որ մեր գործողություններում հանցակազմ կա: Սա պատվեր է: ԱԱԾ-ն ծառայում է երկու հոգու (Ռ. Քոչարյան եւ Ս. Սարգսյան) շահերին: Այս գործի հետ առնչություն ունեցող բոլոր մարդիկ պատասխան են տալու հետո: Հայտնի զույգի կարճ խելքով փորձում են ինձ պատժել եւ վախեցնել ժողովրդին: Ժողովուրդ ջան, այս հակահայ ռեժիմից պետք չէ վախենալ, պետք է պայքարել: Այս անբարո ռեժիմը ուժեղ չէ, ուժեղը մենք ենք՚: (Մեջբերում "Հետք"-ի նյութից):

Առաջարկում եմ կարդալ հերոսների դատավարության նախապատմությունը այստեղ, այստեղ եւ այստեղ: Կարդացեք նաեւ պատգամավորական խմբի զրույցը Ժիրայր Սեֆիլյանի հետ եւ նրա ձերբակալման մանրամասներ: Թեւ ընտրությունների շրջանում որոշ քաղաքական ուժեր համարում են, թե հաջողել են "սսկացնել" հերոսներին, բայց ձերբակալման օրից ժողովուրդը եւ շատ կազմակերպություններ տարբեր բողոքի ակցիաներով ու նախաձեռնություններով նրանց հետ են, ինչը ոչ մեկը չի իշխանություն չի կարող վերցնել:

Բնական հարց. ե՞րբ են ազատ արձակվելու հայ քաղբանտարկյալները… Ժիրայր Սեֆիլյան, Վահան Արոնյանը, Վարդան Մալխասյանը, Ալեքսան Արզումանյան, Արման Բաբաջանյան…

Նկարները "Հետք"-ից`Հակոբ Պողոսյան:

"Պանարաման" գրում է, որ երեկ ԼՂՀ և Ադրբեջանի զինված ուժերի շփման գծում հյուսիս արևելյան ուղղությամբ, ղարաբաղյան կողմն անցնելիս ձերբակալվել է Ադրբեջանի մի քաղաքացի: ԼՂՀ ռազմագերիների և անհայտ կորածների հարցերով պետական հանձնաժողովից հայտնել են,որ ձերբակալվածն իր մոտ անձը հաստատող փաստաթղթեր չի ունեցել: Ադրբեջանցու ներկայացմամբ, ինքը Ալիև Անար Մարիֆն է, ծնված 1978 թվականին ադրբեջանական Միր-Բաշիր քաղաքում, որտեղ և ապրել է:

ԼՂՀ համապատասխան մարմիններն  ուսումնասիրում են Ադրբեջանի քաղաքացու կողմից ղարաբաղյան կողմն անցնելու պատճառներն ու շարժառիթները: Տեղի ունեցած դեպքի մասին տեղյակ է պահվել ԵԱՀԿ-ի և Կարմիր խաչի միջազգային կոմիտեի Ղարաբաղում հավատարմագրված գրասենյակներին: Կարմիր Խաչի Ստեփանակերտի գրասենյակի ներկայացուցիչներն արդեն այսօր այցելել են ձերբակալվածին, ով նամակ է հանձնել նրանց խնդրելով փոխանցել իր հարազատներին: Ադրբեջանի պաշտպանության նախարարությունը հերքում է այդ տեղեկատվությունը, նշելով, որ Ադրբեջանի զինված ուժերում նման անուն ազգանունով զինծառայող չկա:

Նկատե՞լ եք` վերջին ժամանակներս ինչ-որ շատ ադրբեջանցիներ են շեղվում սահմանին… Ի՞նչ եք կարծում, սա Ադրբեջանի նոր քաղաքականությու՞նն է (եթե այդպես է, նպատակը չեմ հասկանում), թե այնուամենայնիվ պատահականությունների շարան է, որ մեզ մոլորության մեջ է գցում կամ էլ ուրիշ բան է…

Կարդացեք նաեւ` ԼՂՀ սահմանը հատած ադրբեջանցիների այլ միջադեպերի մասին այստեղ եւ այստեղ:

Մինչ հայկական "ստեղծագործ" ոգին պրպտում է , Ադրբեջանը ռազմատենչ հայտարարություններից բացի սպառազինության "վերջին ճիչերն" է գնում` դրանով իսկ խախտելով ռազմական բալանսը տարածաշրջանում: Հայաստանի դիրքորոշումն այն է, որ չկա դիրքորոշում…

Հերթական անգամ ձախողվում է Քոչարյան-Ալիեւ հանդիպումը: Հայկական կողմի մեկնաբանությունները… Քոչարյանի տրամադրությունը բարձր էր, այնինչ Ալիեւը տխուր էր… Ինչ ստեղծագործ մոտեցում… Հայկական դիրքորոշումը ԵԱՀԿ խաբարբզիկ համանախագահների խառնակիչ հայտարարություններին… Չկա դիրքորոշում…

Ադրբեջանը պատրաստ է քննարկել Գաբալայի ռադիոլոկացիոն կայանի համատեղ օգտագործման հարցը ԱՄՆ եւ Ռուսաստանի հետ: Իրադարձությունների հավանական զարգացումը կբերի տարածաշրջանում Ադրբեջանի գերիշխող կարգավիճակի: Ի՞նչ ենք մտածում: Չէ, "չունենք մտածելու", որովհետեւ չունենք դիրքորոշում…

Ի՞նչ է անում այս անդիրքորոշում դիվանագիտությունը երկրում… Կարծում եմ` մտածում է…

Ղարաբաղում առաջիկա նախագահական ընտրությունից առաջ Արկադի Ղուկասյանը ծուռումուռ խաղեր է խաղում` Բակո Սահակյան, Ղարաբաղի ԿԸՀ տարօրինակ կարգավիճակ: Կանխատեսում եմ, որ ընտրություններից հետո Ղուկասյանը ժողովրդի խնդրանքին ընդառաջ հեղափոխության ճանապարհով պաշտոնավարելու է երրորդ անգամ: Բայց սա միայն ընտրություններից ամիսներ անց: Եվ ինչ, լուծվում էայսպես Ղարաբաղի "խնդիրը":

Մինչ Ղուկասյանը Երեւանում հայտարարում է, թե դուք այստեղ` տաքուկ-տաքուկ նստած, իրավասու չեք որոշելու պատերազմ տեսած ժողովրդի ճակատագիրը, բնական հարց է ծագում. ի՞նչ է ուզածը, ո՞րն է դիրքորոշումը: Արդեն կլիշեի պես ասեմ… դիրքորոշում չկա…

Հռետորական հարց… Ե՞րբ ենք վերջպես դադարելու թքամանը թանաքամանի տեղ օգտագործել…

Վարչապետ Սերժ Սարգսյանը ասել է մտավորականներին աղմուկ չբարձրացնել, եթե ազատագրված տարածքները տրվեն Ադրբեջանին: Ակադեմիկոս Լենսեր Աղալովյանին եւ մի քանի այլ մտավորականների, ովքեր մի շաբաթ առաջ հանդիպում էիր ունեցել նախագահ Քոչարյանի հետ եւ քննարկել ԼՂՀ հիմնահարցը, հանդիպել է նաեւ Սերժ Սարգսյանը: Նա մտավորականներին ասել է, որ "փոքր երկիր ենք, բանակը պահելու համար առնվազն 5 մլն է պետք……Կաշխատենք Լաչինը պահել": Մանրամասն այստեղ:

Հունիսի 10-ի Քոչարյան եւ Ալիեւ հանդիպման նախօրեին նման նման լարվածությունը լավատեսություն չի ներշնչում այն պարագայում, երբ խոսվում է, որ հայկական բարձրաստիճան պաշտոնյաները պատրաստ են շահարկման առարկա դարձնել մի ամբողջ ժողովրդի արյունով ազատագրած հողը:

Ավելորդ չէ խոսել Սերժ Սարգսյան "ավտարիտետի" մասին նաեւ ՀՀ սահմաններից դուրս: Այն որ այսուհետ բոլորը միայն վարչապետին են դիմում` առհամարելով բոլոր նախարարական պարտֆելները եւ հավատալով, որ միայն վերջինիս միջամտության դեպքում հարցը կլուծվի, նորություն չէ: Հեռու չգնանք, հենց այսօր Հյուսիսային պողոտային բնակիչները սպասում էին վարչապետի հետ հանդիպմանը կամ հանդիպման էր սպասում նաեւ Հակոբկոխյանը: Նորություն չէ նաեւ, որ վարչապետի սրտով է մշակում կառավարության նոր կազմը:

Նուրություն է այն, որ Բաքվի քաղաքագետներն են արձանագրում վերջինիս "դաբրոյի" նշանակությունը: Day.Az-ը գրում է, որ Քոչարյան-Ալիեւ հանդիպումը հնարավոր է ընդհանրապես չկայանա, եթե Սերժ Սարգսյանը իր թողտվությունը չտա, ավելորդ է խոսել անգամ փաստաթղթի ստորագրման մասին:

Ի՞նչ է դուս գալիս… Եթե հանդիպումը այնուամենայնիվ կայանա, ապա փաստաթուղթ կստորագրվի տարածքների հանձնման մասի՞ն:

Մտահոգիչ է եւ Ղարաբաղյան կարգավորման գործընթացի այս տեսակ զարգացումը, եւ մեր երկրի` միապետության վերածման հանգամանքը: