Ոսկեղենիկ հայոց լեզվի եւ բլոգում կարգ ու կանոնի մասին
May 10, 2008
Անկասկած հայոց լեզվի ճկուն լեզվական հնարավորությունների պարագայում բառերի նորաձեւությունը առերես ոչ առաջնային, բայց ակնհայտորեն գոյություն ունեցող երեւույթներ են: Եւ ակնհայտ է, որ գոյություն ունի նաեւ պիտակավորում հասկացությունը:Պարզից էլ պարզ է, որ երբ, հայոց լեզվի ոսկեղենիկ լեզվական ճկունությունները շրջանցելով, օգտագործում ես մինչ այդ արդեն մի քանի անգամ ինչ-ինչ շահագրգիռ անձանց կողմից օգտագործված բառեր, պիտակավորումը անխուսափելի է:
Օրինակ` անվիճելի փաստ է, որ “քաղբանտարկյալ”, “ազատություն”, “պայքար” բառերը օգտագործելու դեպքում դու նվազագույնը ընդդիմադիր ես կամ էլ ծայրագույն դեպքում` ավազակ ու ազգի խուժան կարող ես դուրս գալ: Բայց սա դեռ ամենը չէ: Փորձեք օգտագործել օրինակ “առաջ” կամ “հին ընկեր” կամ էլ գոնե “դրամավարկային քաղաքականություն”: Սա էլ հեշտ չի մարսվի:
Բառապաշարային այս կապկություններում հավանաբար ամենադժվարը լրագրողի խնդիրն է, ու երբ փորձում ես պարզապես կատարել քո մասնագիտական պարտականությունները` անկողմկանալ նյութ գրել, բախվում ես “լինել-չլինելու այս ծայրագույն գոյությանը”. կամ պիտի այնպիսի բառերով գրես, որի տակ ենթատեքստ գտնել հնարավոր չէ (իսկ մեր լեզվամտածողության պարագայում գրեթե անհնար է այդպիսի բառեր գտնել, հատուկ ճշտել եմ լեզվաբաններից) կամ էլ պիտի համակերպվես կիտակավորման հետ եւ ստանաս մի այդպիսին “դոշի բրոշկա”:
Քիչ ավելի բառապաշարային կողմից եթե անցնենք բովանդակության, ապա պիտակավորում են ստանում նաեւ այն լրատվամիջոցները, ովքեր փորձում են ամբիոն տրամադրել գոյության իրավունք ունեցող բոլոր կողմերին եւ չվախենամ այդ բառից` ընդդիմությանը: Ու եթե գրում ես այն, ինչ եղել է, հաստատ մեկը կգտնվի, որ խոսքդ “թարախություն” կհանի, առանց վերլուծելու ,թե որն է գրողի մեղքը, եթե իրադարձությունն է “թարախ”:
Հաճախ վերընթերցում եմ ձեր մեկնաբանությունները եւ փորձում եմ հասկանալ, թե ինչով եմ արժանացել ձեր կշտամբանքներին ու պիտակավորմանը: ՉԷ, պարզից էլ պարզ է, որ բլոգում չկան նյութեր, որոնց ընթերցումից մի խումբ մարդկանց սրտերը հովանալու է եւ հայհոյախառն պարզավանքներից կյանքի նկատմամբ իմունիտետը բարձրանալու: Ոչ մի “հակա” կամ “համար” նյութեր չենք էլ պատրաստվում գրել, սա մեր խնդիրը չէ:
Բայց զարմանում եմ` ինչու եք վրդովվում “ազատությունից”(ներողություն արտահայտությանս համար): Եթե ձեզ տրված է հնարավորություն քննարկելու, քննադատելու եւ ձեր ասելիքը լայն զանգվածներին հասցնելու, ուրեմն ինչումն է խնդիրրը? Առնվազն ստրկամտություն է ազատությունը ամենաթողության վերածելը եւ իմ այն համոզմունքը, թե բլոգում հավաքված են լուրջ, քաղաքականապես հասուն եւ հստակ քաղաքացիական դիրքորոշմամբ մարդիկ, կամաց-կամաց ի չիք է դառնում:
Իհարկե, չեմ ժխտում, որ այստեղ գրում են նաեւ "վարձու ակտիվիստներ” եւ առնվազն միամտություն կլինի ձեր կողմից կարծելը, թե բլոգը վարելով, նմանատիպ ինֆորմացիայի չեմ տիրապետում եւ չեմ հասկանում` “ով ում ջրաղացին է ջուր լցնում”, բայց անգամ այս պարագայում հավատացած եմ, որ կառուցողական բանավեճեր եւ քննարկումներ իրոք հնարավոր են, ի վերջո, հենց այս զանգվածի գոյությամբ պայմանավորված:
Վերջին 2 օրվա ընթացքում, գուցե ժամանակավորապես, մեկնաբանությունների բաժնում հաստատման կարգ ենք մտցրել եւ բազմաթիվ մեկնաբանություններ, որ քիչ առաջ հաստատեցի, ասում են, որ “լավ եք արել կամ վատ, որ գրաքննություն եք մտցրել”: Գրաքննություն է արդյոք այն, որ բազմաթիվ զգուշացումներից հետո կարգ ու կանոն ես մտցնում բլոգում եւ ոչ սահմանափակում ինչ-ինչ անձանց ասելիքը? Եթե այո, ես հակված եմ համակերպվել ձեր բոլոր` ընդդիմադիր, գրաքննող պիտակավորումների հետ, բայց շարունակել “գլուխս կախած իմ գործն անել”` եթե ոչ առաքելության կամ նման բարձրագոչ բառերի էությունը ի կատար ածելու, ապա գոնե իմ աշխատանքը ինչպես հարկն է կատարելու համար:
Ներողություն եմ խնդրում, որ այս հարցում ես լավատես եմ, բայց հավատացած եմ, որ այնուամենայինվ մենք ի զորու ենք կառուցողական, կրեատիվ ու հանրային կարեւորություն ունեցող քննարկումներ անել եւ ուզում եմ հիշեցնել, որ այստեղ օդ ու ջրի նման կարեւոր է ձեր ներկայությունն ու կարծիքը:
Թող ուշացումով, բայց առաջարկում եմ ստեղծել քննարկումների ՄԵՐ բաժինը եւ պարտավորվում եմ ամեն շաբաթվա վերջում ձեր կարծիքներից նյութ պատրաստել եւ որպես հանրային կարծիքի մի ցուցիչ հրապարակել լրատվամիջոցներում ու բլոգերում` այն ավելի հասանելի դարձնելու համար: Միեւնույն ժամանակ դուք էլ պիտի պարտավորվեք հետեւել բլոգում գրելու պարզ կանոններին եւ միայն այսքանը:
“+1 սկզբունքով” (համոզված եմ այս արտահայտության օգտագործումն էլ հեշտ չեմ մարսի), գրեք ձեր մշտական նիկը, որ օգտագործում եք կամ պատրաստվում եք այսուհետ օգտագործել եւ հայտնեք ձեր պատրաստակամությունը(եթե կա այդպիսին)` մասնակցելու բլոգի այս նոր ռազմավարությանն ու քննարկուներին: Առաջարկությունները ու առարկությունները չմոռանաք, լավ? Եվ սկսած հաջորդ նյութից մենք կփորձենք մեր նախընտրած թեմաները բարձրացնել, քննարկել, դրանց հանրային հնչեղություն տալ` ընդհուպ մինչեւ տարատեսակ ակցիաների եւ պարզապես օգտագործել մեզ ընձեռնված “ազատ խոսքի” ամբիոնը, էլի ներողություն արտահայտությանս համար:
Ափսոս երկար ստացվեց ասելիքս: Լավագույն մաղթանքներով` Բլանշ
"Ընտրությունների ազատության եւ արդարության կարեւոր չափորոշիչներից մեկը տեղեկատվության մատչելիությունն է: Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիների ճնշող մեծամասնության համար տեղեկատվության տպագիր միջոցները տարբեր պատճառներով մատչելի չեն եւ ներքաղաքական զարգացումների մասին տեղեկատվության հիմնական աղբյուրը նրանց համար հեռուստատեսային եթերն է: 
Արդեն հայտնի է 2008թ Հայաստանը ՙԵվրատեսիլ՚-ում ներկայացնող երգիչը, սակայն նրա անունը կհրապարակվի միայն մի քանի ժամից: Նրան ներքին որոշմամբ արդեն ընտրել է Հանրային հեռուստաընկերության գեղարվեստական խորհուրդը: Ըստ պտտվող լուրերիª այդ երգչուհին Սիրուշոն է: 
