Լռություն պարտքի դիմա՞ց
June 2, 2008
Վաղը տեղի կունենա Ռուսաստանի դաշնությունում սպանված հերթական հայի հուղարկավորությունը: Նոյեմբերյանի տարածաշրջանի Կողբ գյուղի 37-ամյա բնակիչ Արթուր Միշայի Բաղինյանը մահացել է ծոծրակին բութ գործիքով հարվածիցՌԴ Ստավրոպոլ քաղաքում:Նրա դիակը կտեղափոխում են հայրենի գյուղ:
Հավանաբար այս տողերին, ինչպես արդեն ընդունված է, առանձնապես ուշադրություն չի դարձվի, լավագույն դեպքում մեկ կամ երկու լրատվամիջոց փոքրիկ անդրադարձ կանեն միջադեպի մասին: Ու կշարունակի լռել "կոմպլիմենտար" անգործությունը: Ինչ է եղել որ? Ռուսական շովինիստական դրսեւորումները ուղղված են ոչ միայն հայերին…
Ուսումնասիրում եմ ՌԴ-ում հայերի սպանության քրոնիկան ու նկատում, որ եթե տարի առաջ Ռուսական պաշտոնական աղբյուրները կատարված միջադեպերի վերաբերյալ մեկնաբանություններ էին անում(ռուսական իշխանությունները համարյա բոլոր` ազգայնական հողի վրա կատարված սպանությունները տեղափոխում են կենցաղային դաշտ, ասենք խուլիգանություն կամ կողոպուտ որակում, դրանով իսկ պետական մակարդակով խրախուսելով ազգայնամոլությունը), այսօր կարծես ընդհանրապես "պատիվ չեն անում" մեկնաբանել միջադեպերը: Հելսինկյան կոմիտեի տվյալներով վերջին տասնամյակում ամեն տարի Ռուսաստանում մոտ 400 այլազգիներ են ենթարկվում բռնության, մեծ մասը կովկասցիներ:
Բայց ամենից կարեւորը հարցի հայաստանյան արմատների էությունն է: Այն, որ հայկական դիվանագիտությունը “լռություն պարտքի դիմաց” կոմպլիմենտար ռուսասիրական քաղաքականությամբ ոչ մի կոշտ դիրքորոշում կամ հետաքննությունների մասնակցելու նախաձեռնություն կամ պարզապես սեփական քաղաքացիներին պաշտպանելու քաղաքականություն չորդեգրեց: Ու հասարական պահանջն էլ կարծես չկա: Թվում է` հայերը հաշտվել են “ֆորփոստ” կամ “հեռավոր գուբերնիա” պիտակի հետ, ինչը արդեն ամուր հասարական կարծիք է:
Չէ, ըստ երեւույթին, ամենից կարեւորը ձեր կարծիքն է: Ինչ եք մտածում ռուսական աճող շովինիզմի եւ Հայաստանի դիրքորոշման մասին? Գուցե Հայաստանը այսօր շատ ավելի կարեւոր հարցեր ունի լուծելու, բայց արդյոք սա այդ հարց է, որը կարելի է երկրորդական համարել?
Ռուսաստանում քսենոֆոբիայի զոհ են դառնում արտագնա աշխատանքի մեկնածները
Դեպք 1.Արագածոտնի մարզի Թալին քաղաքի բնակիչներ Բորիկ Ղազարյանին ու Հրաչյա Դարմանյանին ընկերները 2003 թվականին կանչել էին Ռուսաստանի Դաշնության Օրյոլ քաղաք` շինարարությունում աշխատելու:
Չնայած տարիքին (58 տարեկան), Բորիկը չհրաժարվեց առաջարկից` հույս ունենալով, որ վերադառնալով կկարողանա ավարտին հասցնել կիսակառույց տունը: Երկու ընկերները մեկնեցին Օրյոլ եւ սկսեցին աշխատել: Ամեն ինչ նորմալ էր, հաճախակի գնում էին հանգստանալու մոտակա գետի ափին: Բայց մի չարաբաստիկ օր` 2003-ի հոկտեմբերի 25-ին, գետի ափին հանգստանալիս վեճ ծագեց նրանց եւ մի խումբ ռուս տղաների ու աղջիկների միջեւ: Վեճի պատճառը, ինչպես պատմեց Հրաչյա Դարմանյանը, մաշկի մուգ գույնն էր:
«Նրանք սկսեցին վիրավորել ինձ` անվանելով սեւամորթ, իսկ Բորիկը, ով ավելի շատ ռուսի էր նման, քան հայի, ինձ պաշտպանում էր նրանց հարձակումներիցե,- հիշում է Հրաչյան: Տեսնելով, որ վեճն ավելի է թեժանում , Բորիկը գումար է առաջարկում խմբին, միայն թե իրենց հանգիստ թողնեն, իսկ խումբը դրա փոխարեն սկսում է ավելի շատ վիրավորանքն ե ր տեղալ` բացականչելով` «եկել մեր հողի վրա մեզ կաշառե՞լ եք ուզումե: Վեճն աստիճանաբար վերածվում է ծեծկռտուքի: Հրաչյաjին հաջողվում է փախչել` ծեծերի տարափի տակ թողնելով ընկերոջը:
Խումբը շարունակում է իր գործն այնքան ժամանակ, մինչեւ չի համոզվում, որ «հակառակորդըե անշարժացել է: Կարծելով, թե մահացել է` խումբը Բորիկին գաղտնի տանում եւ թողնում է դիահերձարանում: Դիահերձարանում երեք օր ուշագնաց վիճակում մնալով` Բորի կ ը գիտակցության է գալիս, հասկացնում, որ ինքը կենդանի է: Դիահերձա րա նի աշխատակիցների օգնությամբ նրան տեղափոխում են հիվանդանոց, իսկ Հրաչյան ու մյուս ընկերները, երկար ժամանակ նրան փնտրելով, գտնում են հիվանդանոցում: Թե ինչպես է այս ամենը տեղի ունեցել, Հրաչյան ցանկություն չհայտնեց մանրամասնել, միայն ավելացրեց, որ Բորիկի մահվան հարցում մեծ դ ե ր է խաղացել նաեւ նրա վատառողջ վիճակը:
Ինչպես պատմում է Բորիկի կինը` Լուսվարդը . «Բժիշկները հրաժարվում են օգնություն ցույց տալ` ասելով, թե ձեզ ով էր ասում գայիք այստեղ, որ մի հատ էլ ծեծվեիքե: Հասկանալով, որ իր օրերը հաշված են , Բորիկը խնդրում է ընկերներին իրեն հայրենիք տեղափոխել: Նոյեմբերի 7- ին նրանք վերադառնում են Հայաստան, իսկ վերադա րձից յոթ օր անց Բորիկը մահանում է :
«Երբ եկավ, ես համարյա չճանաչեցի նրան. նախկին առնական Բորիկից ոչինչ չէր մնացել: Արագ մշակեցի վերքերը, հետո երբ տեղափոխեցինք հիվանդանոց, բժիշկն ասաց, որ ոչ մի հույս չկա. ծեծի պատճառով նրա լեղապարկը ծակվել էր, վնասվել էին նաեւ մյուս ներքին օրգանները: Բժիշկը նաեւ ասաց, որ եթե նրան ժամանակին օգնություն ցույց տային, ապա հաստատ կենդանի կմնարե,- ասում է Բորիկի կինը: Բորիկի մահից հետո հարազատները չեն դիմել ոչ մի կառույցի, որպեսզի մեղավորներին գտնեն ու պատժեն:
«Միեւնույն է, գիտեինք, որ հնարավոր չէ ոչ մի օգնություն ակնկալել, նախ` որ դեպքը պատահել է Ռուսաստանում, հետո էլ` ֆինանսապես հնարավոր չէր: Հիմա էլ համարյա ամեն օր որեւէ հայ է սպանվում, ու մեղավորները իրենց պատիժը չեն կրելե,- ասում է տիկին Լուսվարդն ու հույս հայտնում, որ մի օր արդարադատությունը կհաղթի:
Դեպք 2.«2005թ.-ին ժամանակավոր աշխատում էի Կրասնոդարի մարզում` շինարարության վրա: Մի անգամ, երբ դուրս էի եկել խանութ` գնումներ կատարելու, հանդիպեցի մի խումբ երիտասարդ տղաների: Ռուսներ էին: Սկսեցին հարցուփորձ անել, թե ո՞վ եմ, որտեղի՞ց: Ես էլ ասացի, որ հայ եմ, եկել եմ այստեղ շինարարություն անելու: Սկսեցին ծաղրել, վիրավորել: Տեսա, որ հնարավոր չէ սրանց ձեռքից ազատվել, ստիպված գումար առաջարկեցի: Զարմանալի էր, բայց վերցրին, իսկ ես փախաե,- պատմում է Արագածոտնի մարզի Թալին քաղաքի բնակիչ Վաղինակ Գրիգորյանը` ավելացնելով, որ գումար առաջարկելուց առաջ հասցրել է մի քանի հարված «ուտելե:
Սա նրա հետ պատահած միակ դեպքը չէ. երկրորդ անգամ սափրագլուխները նրան դաժան ծեծի են ենթարկել` հրաժարվելով նույնիսկ գումար վերցնել: Այս անգամ նա կարողացել է փրկվել շնորհիվ մի ոստիկանի, ով այդ պահին անցնելիս է եղել մոտակայքով: «Եթե իմ փրկության համար ես նրան մեծ գումար չառաջարկեի, հավանաբար նա չէր էլ օգնիե,- պատմում է Վաղինակը: Պատահած վերջին դեպքը անհետեւանք չի եղել Վաղինակի համար. նա ուղեղի ցնցում եւ լուրջ մարմնական վնասվածքներ է ստացել: Հիմա Վաղինակը հրաժարվում է Հայաստանից դուրս գնալու ցանկացած առաջարկից. «Երբեք Հայաստանից դուրս չեմ գնա, հատկապես Ռուսաստան: Նախ` նրա համար, որ տարիքս արդեն մեծ է, հետո էլ` ռուսների համար աշխատելու փոխարեն իմ երկրում, իմ ժողովրդի համար կաշխատեմ, թեկուզ ցածր աշխատավարձովե:
Դեպք 3.
Արիստակես Վարդանյանը ոչ թե գնում է Ռուսաստան աշխատելու, այլ խմբեր է տանում արտագնա աշխատանքի: Երկար տարիներ այս գործում փորձ ունենալով (այս գործով զբաղվում է 1997թ.-ից) երբեւէ խնդիր չի ունեցել օրենքի ներկայացուցիչների հետ: Սակայն սափրագլուխներից խույս տալ չի կարողացել:
«Ինձ փրկեց իմ ֆիզիկական պատրաստվածությունը. քանի որ մարզիկ էի ու ֆիզիկապես ուժեղ, կարողացա քիչ վնասվածքներով դուրս գալ կռվից, իսկ տեղի ոստիկանությունը, որ ականատեսն էր այս դեպքի, ուղղակի աչք էր փակումե,-պատմում է Արիստակեսը (դեպքը կատարվել է 2006թ.-ին):
Բայց այս դեպքն էլ չխոչընդոտեց Արիստակեսի աշխատանքին: Նա մինչեւ հիմա էլ շարունակում է խմբեր տանել Ռուսաստան, մասնավորապես Մոսկվա` շինարարության վրա աշխատելու: Իսկ սափրագլուխներից չի վախենում, միայն նշում է, որ հարկավոր է հնարավորինս զգույշ լինել քաղաքում շրջելիս, հատկապես երեկոյան ժամը յոթից հետո:
Վերջին մի քանի տարիներին ՌԴ-ում հայերի նկատմամբ տեղի ունեցող բռնությունները հիմնականում անարձագանք ու անպատիժ են մնում: Ռուսաստանի հայերի միության փոխնախագահ Վլադիմիր Աղայանն ասում է, որ իրենք պայքարում են հակահայկական արարքների դեմ երկու ուղղությամբ. «Առաջին` ամեն մի սպանության փաստ, որտեղ էլ դեպքը պատահած լինի, դառնում է Ռուսաստանի հայերի միության քննարկման առարկան: Նախ փորձում ենք պարզել, թե ինչ հողի վրա է կատարվել սպանությունը: Իհարկե, ՌԴ-ի իրավապահ մարմինները ձգտում են ամեն ինչ տեղափոխել կենցաղային հողի վրա, բայց այդպես չէ, այո, ազգային հողի վրա էլ է կատարվում. ինչու՞ պիտի զոհ դառնան սեւ կամ թուխ մաշկ ունեցողները: Երկրորդ` եթե պարզվում է, որ ազգային հողի վրա է կատարվել սպանությունը, հարցը աշխատում են լուծել ազգային մասշտաբով` հատուկ աշխատանքներ են տարվում էթնիկական այլ խմբերի ու ռուսական կազմակերպությունների հետ` արմատախիլ անելու այդ երեւույթըե:
ՀՀ Արտաքին գործերի նախարարությունը նույնպես փորձում է քայլեր ձեռնարկել այս հարցի լուծման ընթացքն արագացնելու համար: Ինչպես նշեց ՀՀ ԱԳՆ մամուլի եւ տեղեկատվության վարչության պետի պաշտոնակատար Վլադիմիր Կարապետյանը. «Մեր գերատեսչությունը կոչ է արել անհապաղ քայլեր ձեռնարկել այդ սպանությունների բացահայտման եւ անաչառ դատավարությունների անցկացման ուղղությամբ, միաժամանակ ընդգծվել է այդ հանցագործությունները կանխելու ուղղությամբ քայլեր ձեռնարկելու անհրաժեշտությունըե:
ՌԴ-ում ՀՀ դեսպանության աշխատակիցները մշտական կապի մեջ են ՌԴ իրավապահ մարմինների համապատասխան պաշտոնյաների հետ եւ հորդորում են անհրաժեշտ քայլեր ձեռնարկել իրական մեղավորներին բացահայտելու ու պատժելու համար: Իսկ այն հարցին, թե ինչ հետեւանք կարող է ունենալ քսենոֆոբիայի այս դրսեւորումը ռուս-հայկական փոխհարաբերությունների համար, Վլադիմիր Կարապետյանը պատասխանեց. «Ազգային անհանդուրժողականության այլանդակ դրսեւորումները բացառելը ՀՀ-ի եւ ՌԴ-ի համար համարվել է երկուստեք պատասխանատվության խնդիր, քանզի դրանք հղի են բացասական հետեւանքներով եւ նախորդ սերունդների կուտակած հոգեւոր ներուժի կորստովե:
Արտագնա աշխատանքի մեկնողներին նեղացնում են ոչ միայն ռուսները…
Արագածոտնի մարզի Թալին քաղաքի բնակիչ Գառնիկ Գրիգորյանը գրեթե ամեն տարի գնում է Մոսկվա` աշխատելու: Հիմնականում զբաղվում է շինարարությամբ, իսկ ընտանիք վերադառնում է միայն Ամանորին` մի քանի շաբաթով: Իր աշխատանքից չի դժգոհում. «Եթե նույն գործն անեմ Հայաստանում , 700 ԱՄՆ դոլարի փոխարեն կվաստակեմ 300 ԱՄՆ դոլար, իսկ առանց միջնորդի` նույնիսկ 1000ե: Ամեն անգամ Ռուսաստան գնալիս ստիպված է լինում դիմել որեւէ մեկի միջնորդությանը. «Ավելի հեշտ է լինում գնալ, եթե այնտեղ ծանոթ-բարեկամ ունես, բայց ես որ միջնորդի օգնությամբ եմ գնում ( միջնորդն այն մարդն է, ով խմբեր է տանում աշխատելու ), որոշակի ժամկետով պայմանագիր եմ կնքում նրա հետ ու նոր միայն թռիչքի տոմսը գնում: Պայմանագրի մեջ մտնում է նաեւ գումարի մի մասը միջնորդին տալը: Օրինակ` ես 1000 դոլար եմ աշխատում, որից 300-ը տալիս եմ նրան, իսկ նա իր հերթին պարտավորվում է հոգալ օրենքի հետ կապված խնդիրներըե,-ասում է Գառնիկը:
Մոսկվայում Գառնիկն ու ընկերները բնակվում են հանրակացարանում, իսկ սննդի հարցը հոգում են ինքնուրույն: «Սովորաբար, ընդհանուր գումար ենք հավաքում, ճաշի պարագաներ առնում ու տալիս խոհարարին, որ պատրաստի: Խոհարարը ուզբեկ աղջիկ էր, որին ամսական վճար էինք տալիսե,-պատմում է նա:
Գառնիկը ռուսների վերաբերմունքից չի դժգոհում, բայց հայերի հարցում համակարծիք չէ. «Ռուսները մեզ հարգում են թեկուզ հենց նրա համար, որ այն, ինչ մենք ենք անում, իրենք հաստատ չեն անի նույն գնով, որակով, սրանից բացի, չեն էլ կարող այդպիսի ծանր մասնագիտական աշխատանք կատարել: Իսկ հայերը, փոխանակ ավելի լավ վերաբերվելու, նույնիսկ խաբում են ու աշխատանքը վերջացնելուց հետո երբեմն գումարը չեն տալիս` պատճառաբանելով, որ վատ աշխատանք է կամ էլ այն չէ, ինչ որ իրենց էր պետքե:
Այսպես են վարվել նաեւ Թալինի մեկ այլ բնակչի` Վաղինակ Գրիգորյանի հետ, ով աշխատում էր Անապայում: «Հայերը ռեկետ են անում` տված փողը ծեծի միջոցով վերցնում են ձեռքիցդ: Իհարկե, հիմնականում փող տվող մարդը չի ծեծում, այլ խրատ է տալիս ուրիշին, հետո հետ վերցրած փողը կիսում են իրար մեջ, իսկ դու անզոր ես որեւէ բան անելե,- պատմում է Վաղինակը: Նա նույնիսկ մեկ այլ դեպք հիշեց, որի արդյունքում աշխատողին ոչ միայն գումարը չէին տվել, այլ սպառնացել էին, որ կսպանեն:
«Մի անգամ ռուս աղջկա էին սպանել, գցել կանալիզացիան` մեղավորությունը բարդելով հայերի վրա: Կազակների երկու տարբեր խմբեր կային` Կուբայի կազակներ ու Ռոստովի կազակներ: Ավելի ահավոր էին վերջինները. եթե առաջիններին կարող էիր փող տալով մի կերպ զսպել, սրանք հակառակը, իրենց պապերի մեդալները կրծքներից կախած, առանց թույլտվություն հարցնելու` մտնում էին տներն ու հարձակվում վրադե,-պատմում է Վաղինակը: Վաղինակի ընտանիքին այդպես բռնի ուժով դուրս են արել տնից, ու նրանք ծանոթների միջոցով մի կերպ կարողացել են վերադառնալ Հայաստան: «Ես այդ ժամանակ գրանցված էի մի ծեր պապիկի տան վրա, որը վերանորոգում էի: Պատկերացրեք իմ վիճակը, երբ տուն եկա ու ընտանիքիս չգտա, հետո պարզվեց, որ արդեն Հայաստանի ճանապարհին են, իսկ ես գործս չէի կարող կիսատ թողնելե,- ասում է նա:
Սեւակ Բեգլարյանը երկար տարիներ Ռուսաստանում բրիգադիր է աշխատում, բայց նախընտրում է համագործակցել ոչ թե հայերի, այլ ռուսների հետ: Պատճառը, ինչպես ինքը նշեց, օրենքի հետ կապված խնդիրներն են. «Քանի որ այս տարվանից Ռուսաստանում նոր օրենք է ընդունվել գրանցման հետ կապված, աշխատում եմ խուսափել ավելորդ խնդիրներից: Ընդհանրապես, եթե օրենքի ներկայացուցիչների ու գրանցման հետ կապված խնդիրները չլինեին, ավելի հեշտ կլիներ աշխատել հայերի հետ, քանի որ ռուսները հայերի նման որակյալ գործ չեն կարողանում անելե:
Իսկ Արիստակես Վարդանյանը չի վախենում օրենքի ներկայացուցիչների հետ խնդիրներ ունենալ: Աշխատելու է տանում միայն ծանոթ մարդկանց, ում հետ մի քանի անգամ արդեն համագործակցել է: Նշենք, որ եթե աշխատելու ընթացքում որեւէ դժբախտ դեպք է պատահում, բոլոր ծախսերը հոգում է տվյալ խմբի պատասխանատուն` բրիգադիրը, կամ այն անձը, ով տուժածին բերել է աշխատելու: Օրինակ` նման դեպք է պատահել Արմավիրի մարզի 23-ամյա բնակիչ Պողոս Պողոսյանի հետ, ով աշխատում էր Ռոստովում: Շինարարություն անելու ժամանակ քարն ընկել է նրա աջ ոտքին, եւ կոտրվել է ոտնաթաթը: Բժիշկների հետ կապված բոլոր հարցերը հոգացել է բրիգադիրը, ապա վճարել Պողոսին իր աշխատածին համարժեք գումար եւ ուղարկել Հայաստան:
2007թ.-ի հունվարի 15-ից Ռուսաստանի Դաշնության կառավարության ընդունած «Միգրանտների հաշվառման եւ օտարերկրացիների աշխատանքի մասինե նոր օրենքը Ռուսաստանում աշխատող մեր հայրենակիցների համար զգալի դժվարություններ առաջացրեց: Նախքան դժվարությունների մասին խոսելը նշենք, որ եթե նախկինում միգրանտը պարտավոր էր հաշվառվել ու թույլտվություն ստանալ որոշակի բնակտարածքում մնալու համար ( 1 շնչի հաշվով 12մ 2 -ուց պակաս չպետք է լինի, այսինքն` մեկսենյականոց բնակարանում յոթ հոգի չեն կարող ապրել, քանի որ մեխանիկորեն նրանք դառնում են անօրինական միգրանտներ ) , հիմա այս պայմանը հանվել է: Ինչպես նշում է ՀՀ կառավարությանն առընթեր Միգրացիայի գործակալության միգրացիոն ծրագրերի բաժնի պետ Իրինա Դավթյանը. «Միգրանտն ունի ցանկացած տեղում հաստատվելու իրավունք, միայն մեկ բան է պահանջվում` հաշվառման դեպքում տեղեկացնել համապատասխան մարմիններին այս մասինե:
Հաշվառման նոր կարգով ՌԴ մեկնողը դիմում է համապատասխան մարմիններին ու ստանում թույլտվություն. այս դեպքում կարող է նույնիսկ աշխատանք չունենալ: Ըստ Իրինա Դավթյանի` «Եթե օրենքով պահանջվող փաստաթղթերը ներկայացվեն, գործատուն իրավունք չունի մերժելե: Թվում է` այս ամենից հետո ոչ մի դժվարություն չի կարող լինել ՌԴ-ում աշխատող մարդկանց համար, սակայն այդպես չէ: Օրենքն ուժ ունի միայն նրանց համար, ովքեր նոր են մուտք գործում ՌԴ. «Ստացվում է, որ հին աշխատողներն անօրինական են աշխատում, այսինքն` մեխանիկորեն դուրս են մնում օրենքի ազդեցությունից, այս դեպքում նրանք ստիպված պետք է լինեն գնալ հարակից որեւէ պետություն, հետո նոր գան ՌԴ, որ ստանան վերը նշված իրավունքըե,-պարզաբանեց Իրինա Դավթյանը:
http://www.hetq.am/arm/society/270/?printable=1
Comment by blansh — June 3, 2008 @ 3:01 am
15-ԱՄՅԱ ՀԱՅ ՏՂԱՅԻՆ ՌՈՒՍԱՍՏԱՆՈՒՄ ԽԵՂԴԵԼ ԵՆ
Շաբաթ օրը մերձմոսկովյան Իվանտեւկա քաղաքում դաժանաբար սպանվել է 15-ամյա Նարեկ Քոչարյանը: Ժամը 18-19-ի մոտ, երբ վարսավիրական կուրսերում սովորող տղան իր ռուս ընկերների հետ զբոսնելիս է եղել, նրա վրա հարձակվել են մի քանի երիտասարդներ, դաժանաբար ծեծել, հասցրել դանակի հարվածներ,որի հետեւանքով տղան մահացել է:
Տղայի վզին հայտնաբերվել է խորը հետք, որը վկայում է, որ նրան փորձել են կախել եւ խեղդել: Ըստ Ռուսաստանի Հայերի Միության հաղորդագրության` սպանվածի կողքին հայտնաբերվել է շարֆ , որի վրա եղել է գանգի նշան, ինչը վկայում է,որ հարձակվողները եղել են ֆաշիստական խմբավորման անդամ:
Նարեկ Քոչարյանը առաջիկայում պետք է ստանար Ռուսաստանի քաղաքացիություն: Նրա դին տեղափոխվելու է Հայաստան, որտեղ տեղի է ունենալու նրա հուղարկավորությունը:
Տղայի սպանության առթիվ հարուցված է քրեական գործ` ՌԴ Քրեական օրենսգրքի` 4-րդ մասի 111 հոդվածով` ՚Ծանր մարմնական վնասվածների հասցնում, որը դարձել է անզգույշ մահվան պատճառՙ: Ի դեպ, տարօրինակ է ՚անզգույշ մահՙ ձեւակերպումը այն դեպքում, երբ ակնհայտ է, որ տղային ծեծել են, հարվածել դանակով եւ խողդել:
http://www.a1plus.am/amu/?page=issue&iid=42984
Comment by blansh — June 3, 2008 @ 3:02 am
ՍԱՆԿՏ-ՊԵՏԵՐԲՈՒՐԳՈՒՄ ՀԱՅ Է ՍՊԱՆՎԵԼ
46- ամյա Հենրիկ Վարդապետյանը սպանվել է Սանկտ -Պետերբուgի Կալինինյան շրջանում այն պահին, երբ վերադառնում էր խանութից: Ինչպես հաղորդում են ռուսական լրատվամիջոցները, Վարդապետյանը 4 տարի ապրում էր Սանկ-Պետերբուրgում, զբաղվում էր շինարարությամբ, ուներ ՌԴ քաղաքացիություն:
Հանցաgործները բավական երկար սպասել են զոհին, եւ երբ վերջինս մոտեցել է` կրակել են 3 անgամ: Հանցաgործության վայրից քիչ հեռու հայտնաբերվել է ՏՏ տեսակի ատրճանակ, ինչպես նաեւ փաթեթ, որի մեջ եղել է մեկուսիչ ժապավենով փաթաթված երկաթի կտոր: Հարուցված է քրեական gործ ՌԴ ՔՕ 105-րդ հոդվածով (սպանություն):
http://www.a1plus.am/am/?page=issue&iid=42215
Comment by blansh — June 3, 2008 @ 3:02 am
ՄՈՍԿՎԱՅՈՒՄ ՆՈՐԻՑ ՀԱՅ Է ՍՊԱՆՎԵԼ
Այս գիշեր Մոսկվայի փողոցներից մեկում ոստիկանները փորձել են կանգնեցնել ՙՕպել՚ մակնիշի մի ավտոմեքենա, որը երթեւեկում էր անջատված լուսարձակներով: Ավտոմեքենայի վարորդը չի ենթարկվել ոստիկանների հրահանգներին եւ դիմել է փախուստի:
Փորձելով թաքնվել ոստիկանների հետապնդումից ՙՕպել՚-ը նախ բախվել է մեկ այլ ավտոմեքենայի, որի վարորդը ստացված վնասվածքներից մահացել է, այնուհետեւ բախվել է կոլեկտորի եւ կանգ առել: ՙՕպել՚-ի վարորդը հասցրել է փախնել դեպքի վայրից:
Մոսկվայի դատախազության մամլո հաղորդագրության համաձայն ՙՕպել՚-ի խուզարկության ժամանակ հայտնաբերվել է դանակահարված տղամարդու դիակ:
Սպանվածը` ՙՕպել՚-ի սեփականատեր, Հայաստանի քաղաքացի, Մոսկվայում հաշվառված 1977 թվականին ծնված Աշոտ Ասխանյանն է: Փաստի առիթով հարուցվել է քրեական գործ երկու հոդվածով. սպանություն եւ երթեւեկության կանոնների խախտում, մահվան հետեւանքով:
http://www.a1plus.am/am/?page=issue&iid=43250
Comment by blansh — June 3, 2008 @ 3:02 am
ՀԱՅ Է ՍՊԱՆՎԵԼ
[20:33] 25 Հոկտեմբերի, 2007
Մոսկվայում դանակի հարվածներից մահացել է 24-ամյա Հովհաննես Հայրումյանը: Այդ մասին հաղորդում է Newsru-ն: Նա դարձել է ֆուտբոլային ֆանատների զոհը: Ի դեպ, վերջիններիս զոհեր են դարձել հիմնականում ՙոչ ռուսները՚:
http://www.a1plus.am/am/?page=issue&iid=53772
Comment by blansh — June 3, 2008 @ 3:03 am
ՄՈՍԿՎԱՅՈՒՄ ՆՈՐԻՑ ՀԱՅ Է ՍՊԱՆՎԵԼ
[14:05] 22 Փետրվարի, 2007
Մոսկվայում Հայաստանի քաղաքացի է սպանվել. ՌԻԱ ՙՆովոստի՚-ին հայտնել են իրավապահները: ՙ1969 թվականին ծնված Արմեն Հարությունյանի դիակըª դանակի հասցրած 22 վերքերով, չորեքշաբթի երեկոյան հայտնաբերվել է շենքի մուտքի մոտ՚,- հաղորդում է գործակալությունը
Հարուցվել է քրեական գործ, հետաքննությամբ զբաղվում է Լեֆորտովյան միջշրջանային դատախազությունը:
http://www.a1plus.am/am/?page=issue&iid=45839
Comment by blansh — June 3, 2008 @ 3:03 am
ՌՈՒՍԱՍՏԱՆՈՒՄ ՀԱՅ Է ՍՊԱՆՎԵԼ
[14:50] 02 Հունիսի, 2008
ՌԴ Ստավրոպոլ քաղաքում սպանվել է Նոյեմբերյանի տարածաշրջանի Կողբ գյուղի 37-ամյա բնակիչ Արթուր Միշայի Բաղինյանը: Նրա դիակը կտեղափոխվի հայրենի գյուղ, ուր տեղի կունենա հուղարկավորությունը: Համագյուղացիների վկայությամբ` Արթուրի մահը տեղի է ունեցել ծոծրակին բութ գործիքով հարվածից: Արթուր Բաղինյանը 6 տարի առաջ ամուսնալուծվել էր, չուներ մշտական աշխատանք:
Նոյեմբերյանի ՙՔամուտ՚ ՀԸ
http://www.a1plus.am/am/?page=issue&iid=61133
Comment by blansh — June 3, 2008 @ 3:03 am
Ցավոք դու ամբողջովին ճշմարիտ ես։
Comment by mk — June 3, 2008 @ 3:22 am
BLANSH-jan CAVT TAMEM QUR-jan AXPER_JAN HUNISI 20- veraberyal nor ej baci QNNARKENQ QICH MNAC ET ORVAN ! GITENQ VOR RUSI HAMAR HAYASTANE GAXUTA, GITENQ VOR rusastane chakertavor dashnakica GITENQ BLANSH-jan ! nor ej baci ha shat em xndrum !
Comment by MARTIK — June 3, 2008 @ 4:53 am
Blansh,isk vorn e ajs texadracid npatake? Semanel hakarusakan tramadrutyunner?
Comment by Kardacox — June 3, 2008 @ 11:47 am
Նպատակը հարցի շուրջ ուշադրություն հրավիրելն է: Ներքաղաքական ու “նեղ-խնամի-ծանոթ-բարեկամական” հարաբերությունների պարզաբանումներից զատ մենք այլ խնդիրներ էլ ունենք եւ պիտի աչալուրջ լինենք, կարծում եմ:
Comment by blansh — June 4, 2008 @ 12:21 pm
HUNISI 20-in HANRAHAVAQ AZATUTYAN HRAPARAKUM!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Comment by mnb — June 4, 2008 @ 4:21 pm
Բլանշ ջան, այս թեման դժվար է քննարկել։ Բոլորս էլ զայրանում ենք, ցավում, տխրում, բայց դժվապությամբ ենք գտնում լուծումները։ Սա շատ ավելի միջպետական հարաբերությունների հարց է, քան, մեր ոչ իրավասու կարծիքների համադրությամբ լուծելիք հարց։ Ընկերս Մոսկվայից էր եկել, համ չի սիրում Մոսկվան, համ էլ տարբեր պատճառներով մնում է այնտեղ։ Շատ ժամեր ենք խոսել տարբեր անգամներ։ Չի գտնվում լուծման բանալին։ Հիմա իրար հետ, որ քննարկենք, պիտի մի տեղ նստենք, օրերով զրուցենք ու էլի կարող է չգտնենք լուծումը։
Կարող եմ խոստովանել, որ սա նույնիսկ իմ խելքի բանը չէ։
Աստված հաջողի, ներսում կյանքը կարգավորենք, հետո ավելի հեշտ կլինի պարզել այստեղից գնալու, մնալու, նաց. ռուսների վատ վերաբերմունքի պատճառները։
Նորից եմ ասում, սա շատ բարդ, խորը, միջ-ազգային հարաբերություններին, ամեն ազգի զարգացման աստիճանի, բարոյական, էթնիկական և այլն, և այլն խնդիրների հարց է։ Ռուսները, այն օրը Կուլտուրայով մտածում էին ոնց անեն, որ ժողովուրդը Պուշկին կարդա, իմանա, չկորցնի կուլտուրայի մակարդակը։
Ցավդ տանեմ, մենք էս ծանր բեռը չենք քաշի։
Հարգանքներս։
Comment by metsahasak — June 4, 2008 @ 5:56 pm
Hamozvac em vir jnjelu es Blansh bajc im canot mi blogum urish hetaqrqir baner en grvel. Ajl erkrneri azdecutyunneri masin. Ekeq xndirnere tarber koxmeric ditarkenq.
Mi ban e vat,vor Hajastane korcnum e ir inqnurujnutyune.
UKRAINIAN REVOLUTIONARY TEACHES LESSONS TO L. TER-PETROSYAN
Judging by all, L. Ter-Petrosyan is not going to calm down as he is most probably preparing for the second stage of the revolutionary process.
In particular, we have information that on May 26 L. Ter-Petrosyan organized a reception in his private residence in honor of some Dmirtry Potekhin. The name doesn¡¯t say anything to the Armenian society, but this personality is now perceived as a ¡°political lifebuoy¡± for L. Ter-Petrosyan and his proponents. It isn¡¯t as though this Ukrainian young man were going to guide L. Ter-Petrosyan¡¯s team, enriching its tactical ¡°arsenal¡±. And who is Potekhin and why did the meeting with his participation acquire such a great importance?
D. Potekhin is one of the most outstanding ideologists and coordinators of the Ukrainian ¡°orange¡± revolution, as well as Head of the so-called ¡°European Strategy Group¡± analytical center; he also leads the movement ¡°§±§à§â§Ñ¡± and, together with the leaders of ¡°§°§ä§á§à§â¡± organization, he was also one of the advisors of the Georgian ¡°Kmara¡± organization.
That¡¯s to say, he is one of the chief players of the Ukrainian ¡°orange¡± revolution, as well as one of the leaders of the political group with the help of which Ukraine is now making rapid steps towards integration to NATO.
Now he has come to Armenia to instruct L. Ter-Petrosyan how to wash the brains of young people and set up 3-4 youth groups or, as the say, ¡°youth movements¡± which should grow like mushrooms after rain. They practically consist of the same people but bear different names, such as ¡°Begins¡±, ¡°Now¡±, ¡°Get up¡±, ¡°We¡± etc.
It should be noted that before leaving for the United States (May 10-12, 2008), David Shahnazaryan - L. Ter-Petrosyan¡¯s representative, visited Georgia with the purpose of receiving a political orientation, and there, he had a meeting with such key figures of the Georgian revolution as Ilvlian Khaindrava, Nougzar Gogorishvili, Georg§Ö Khoutsishvili, Vakhtang Kolbaya, Arnold Stepanyan and last but not the least, Ukrainian representatives Dmitry Potekhin and his assistant Alexandra Delemenchouk. The meeting took place in one of the local revolutionary headquarters operating under the financial support of ¡°Soros¡± foundation.
According to available information, the participants of the meeting held in Tbilisi on May 10 made a decision that D. Potekhin and his group should submit to the ¡°center of colored revolutions¡± a relevant report on Armenia and receive instructions from there for initiating certain activities in our country.
After the meeting, D. Shahnazaryan returned to Armenia and informed L. Ter-Petrosyan of the results.
By the instruction of the latter, D. Shahnazaryan put through L. Zourabyan and D. Potekhin with each other. D. Potekhin left Tbilisi for Ukraine and, after submitting relevant reports, instructed him from one of the colored revolution centers of Warsaw to go to Armenia and initiate the process.
On May 25, D. Potekhin and his assistant Alexandra Demenchouk left Kiev for Tbilisi and, with the help of Arnold Stepanyan, Head of ¡°Multi-National Georgia¡± organization (which receives funding from ¡°Soros¡±), got in touch with L. Zourabyan, LTP¡¯s representative.
A day later, on May 26, the vanguards arrived in Armenia. According to our information, they first met with L. Zourabyan and Arman Mousinyan and last but not the least, had a t¨ºte-¨¤-t¨ºte in L. Ter-Petrosyan¡¯s private residence.
On the same day after the confidential meeting, they crossed the Armenian-Georgian border in a car with darkened windows and returned to Tbilisi.
The visit bore a strictly practical and pragmatic character. As to what agreements were achieved in the meeting between L. Ter-Petrosyan and D. Potekhin, is unknown even to the people who have the closest ties with the ex-President. However, based on available information, it is possible to have an idea as to what priority Dima Potekhin has established for the Armenian opposition. That¡¯s to say, to organize campaigns with the participation of small groups of individuals around issues arousing concern in society, with the purpose of undermining the law enforcement system and the authorities.
For instance, the groups consisting of 25-30 people should dress up and hold 3 campaigns: send SMS messages to appoint a meeting near one of the crowded metro stations, dress up like prisoners and chant the following words for an hour, ¡°We protest against the President; we feel as though we were prisoners, and our country had turned into a prison¡± etc.
Dressed up in white T-shirts, the same group shall, within the same day, organize an environmental campaign and then, choose another dressing and hold another campaign for increasing the pensions and so on and so forth. This advisory package was partially transferred to L. Ter-Petrosyan¡¯s team by the Ukrainian and Georgian teachers back in mid-February and it was immediately put into practice as a basis.
After following L. Ter-Petrosyan¡¯s activities for two days consecutively, any citizen, especially a journalist, will understand that they are complying with the instructions of their foreign teacher. And such instructions will become more diverse and aggressive in the near future, and their funding will increase thus becoming permanent. This is why one of the godfathers of the Ukrainian orange revolution arrived in Armenia.
L. Ter-Petrosyan¡¯s team was instructed to set up 70-100 similar groups consisting of 25-30 people. This is only a small part of the ¡°instructions¡± of the political technologists. The main series of events is to be organized in the period between June and August, and the result is anticipated in September in the form of a revolutionary situation.
Let¡¯s also add that right after the meeting L. Zourabyan was sent to Moscow on a two-day unscheduled visit, by the instruction of L. Ter-Petrosyan. According to our information, he had a meeting with the individuals recommended by D. Potekhin; these people are to organize the flow of the required financial resources to Armenia.
Analyzing the activities of L. Ter-Petrosyan and his supporters, we can definitely state the following: with the help of L. Ter-Petrosyan, a henchman appointed by the West , an attempt is being made to proceed with the colored revolution (which began back in September 2007) in Armenia and achieve a final result with the help of a third country (in this particular case, Ukraine); however, the attempts failed in the first stage of the struggle.
We can definitely say it will fail at the second stage as well, but everybody will suffer losses during the whole process, and the country will, for some period of time, incur the damages caused by the ¡°colored revolutions¡±.
http://www.armtown.com/news/en/has/20080531/260183729/
Comment by Kardacox — June 4, 2008 @ 6:01 pm
Ev hajeren tarberake.
ՈՒԿՐԱԻՆԱՑԻ ՀԵՂԱՓՈԽԱԿԱՆ ՊՈՏԵԽԻՆԸ Լ.ՏԵՐ-ՊԵՏՐՈՍՅԱՆԻ ՈՒՍՈՒՑԻՉ
Դատելով ամենից, Լ.Տեր-Պետրոսյանը չի հանդարտվելու եւ պատրաստվում է հեղափոխական գործընթացի երկրորդ փուլին։
Մասնավորապես, մեր տեղեկություններով, մայիսի 26-ին Լ.Տեր-Պետրոսյանն իր առանձնատանը ընդունելություն է կազմակերպել ոմն Դմիտրի Պոտեխինի պատվին։ Այդ անունը ոչինչ չի ասում հայ հասարակությանը, սակայն սույն անձնավորությունը Լ.Տեր-Պետրոսյանի ու նրա կողմնակիցների համար այս օրերին ընկալվում է որպես «քաղաքական փրկօղակ»։ Չէ՞ որ հենց այս ուկրաինացի երիտասարդն է ուղղորդելու Լ.Տեր-Պետրոսյանի թիմին, հարստացնելով վերջինիս մարտավարական «զինանոցը»։ Իսկ ով է Դ.Պոտեխինը եւ ինչու է նրա մասնակցությամբ հանդիպումը այդչափ կարեւորվել։
Դ.Պոտեխինը Ուկրաինայի «նարնջագույն» հեղափոխության առանցքային գաղափարախոսներից եւ համակարգողներից մեկն է, այսպես կոչված, «Եվրոպական ռազմավարության խումբ» վերլուծական կենտրոնի ղեկավարը, «կՏՐՈ» շարժման առաջնորդը, որը սերբական «ԿՑտՏՐ» կազմակերպության ղեկավարների հետ մեկտեղ եղել է վրացական «Կմարայի» ստեղծման խորհրդատուներից մեկը։
Ուկրաինայի «նարնջագույն» հեղափոխության գլխավոր դերակատարներից, քաղաքական այն խմբի ղեկավարներից մեկը, որի միջոցով Ուկրաինան արագ քայլերով ընթանում է դեպի ՆԱՏՕ։
Այժմ եկել է Հայաստան, որպեսզի Լ.Տեր-Պետրոսյանին հրահանգավորի, թե ինչպես է պետք երիտասարդության ուղեղները լվանալ եւ փաստացի 10-20 հոգուց կազմված նույն մարդկանցից ստեղծել 3-4 երիտասարդական խմբեր՝ ըստ իրենց «երիտասարդական շարժումներ» տարբեր անվանումներով. «Սկսել ա…», «Հիմա», «Վերկաց», «Մենք» եւ այլն, որոնք սնկի նման պետք է բազմանան։
Հարկ է նշել, որ քաղաքական «ինստրուկտաժ» ստանալու նպատակով ԱՄՆ մեկնելուց առաջ ս.թ. մայիսի 10-12-ը Լ.Տեր-Պետրոսյանի ներկայացուցիչ Դավիթ Շահնազարյանը այցելել է Վրաստան եւ այնտեղ հեղափոխության տարածքային գրասենյակներից մեկում կարեւոր հանդիպում է ունեցել «Սորոսի» հիմնադրամի ֆինանսավորմամբ գործող, վրացական հեղափոխության առանցքային գործիչներից Իվլիանի Խաինդրավայի, Նուգզար Գոգորիշվիլու, Գեորգի Խուցիշվիլու, Վախթանգ Կոլբայայի, Առնոլդ Ստեփանյանի եւ ամենակարեւորը` Ուկրաինայից ժամանած Դմիտրի Պոտեխինի եւ նրա օգնական՝ Ալեքսանդրա Դելեմենչուկի հետ։
Մեր տեղեկություններով, մայիսի 10-ին Թբիլիսիում տեղի ունեցած այդ հանդիպման ընթացքում որոշում է կայացվել, որ Դ.Պոտեխինը եւ նրա ղեկավարած խումբը պետք է Հայաստանի վերաբերյալ համապատասխան զեկույց ներկայացնեն «գունավոր հեղափոխությունների կենտրոնին» ու ստանան այնտեղից ցուցումներ գործողությունների նոր փուլ Հայաստանում սկսելու վերաբերյալ։
Այդ հանդիպումից հետո Դ.Շահնազարյանը վերադարձել է Հայաստան, իրազեկել արդյունքների մասին Տեր-Պետրոսյանին։ Վերջինիս հրահանգով Դ.Շահնազարյանը միմյանց հետ կապել է Լ.Զուրաբյանին եւ Դ.Պոտեխինին։ Դ.Պոտեխինը Թբիլիսիից մեկնել է Ուկրաինա, համապատասխան զեկույցներից հետո Վարշավայի գունավոր հեղափոխությունների կենտրոնից նրան հանձնարարվել է մեկնել Հայաստան եւ սկսել գործընթացը։
Մայիսի 25-ին Դ.Պոտեխինը եւ նրա օգնական Ալեքսանդրա Դելեմենչուկը Կիեւից մեկնել են Թբիլիսի եւ «Սորոսի» հիմնադրամից սնվող «Բազմազգ Վրաստան» կազմակերպության ղեկավար Առնոլդ Ստեփանյանի միջոցով կապվել Լ.Տեր-Պետրոսյանի ներկայացուցիչ Լ.Զուրաբյանի հետ։
Մեկ օր անց, մայիսի 26-ին, ուկրաինական հեղափոխության առաջամարտիկները ժամանել են Հայաստան։ Մեր տեղեկություններով, Երեւանում նրանք նախ հանդիպել են Լ.Զուրաբյանին, Արման Մուսինյանին եւ գլխավորը՝ 3 ժամանոց առանձնազրույց ունեցել Լ.Տեր-Պետրոսյանի հետ, վերջինիս առանձնատանը։
Նույն օրը, գաղտնի հանդիպումից հետո, ուկրաինացի հյուրերը մգեցված ապակիներով մեքենայով հատել են հայ-վրացական սահմանը եւ վերադարձել Թբիլիսի։
Այցը ունեցել է ընդգծված գործնական, պրագմատիկ բնույթ։ Թե ի՞նչ պայմանավորվածություններ են ձեռք բերվել Լ.Տեր-Պետրոսյան-Դ.Պոտեխին հանդիպման ընթացքում, հայտնի չէ նույնիսկ Լ.Տեր-Պետրոսյանի մերձավոր անձանց։ Սակայն մեզ հասած տեղեկություններով, կարելի է պատկերացում կազմել, թե ինչպիսի առաջնահերթություն է սահմանել Դիմա Պոտեխինը հայկական ընդդիմության համար։ Այն է՝ իրավապահներին եւ իշխանություններին պարբերաբար թուլացնելու նպատակով, մարդկային փոքրաթիվ խմբերով ակցիաների անցկացում հասարակությանը հուզող բոլոր խնդիրների վերաբերյալ։
Օրինակ, օրվա ընթացքում 25-30 հոգիանոց խմբերը պետք է զգեստավորվեն եւ անցկացնեն 3 ակցիա. Sms հաղորդագրություններով պայմանավորվեն մետրոյի մարդաշատ կայարաններից մեկի մոտ, հագնեն բանտարկյալի հագուստներ եւ 1 ժամվա ընթացքում միասին վանկարկեն՝ «մենք բողոքում ենք գործող նախագահի դեմ, մենք մեզ զգում ենք բանտարկյալներ, մեր հայրենիքը դարձել է բանտ» եւ այլն։
Նույն խումբը նույն օրվա ընթացքում սպիտակ վերնաշապիկներով անցկացնում է բնապահպանական ակցիա, մեկ ուրիշ վայրում այլ հագուստով թոշակների բարձրացման պահանջով ակցիա եւ այլն։ Այս խորհրդատվությունների փաթեթի մի մասը ուկրաինական-վրացական ուսուցիչները Լ.Տեր-Պետրոսյանի թիմին փոխանցել են դեռեւս փետրվարի կեսերին, եւ դա որպես հիմք միանգամից կիրառության մեջ է դրվել։
Ցանկացած քաղաքացի, առավել եւս լրագրող, Լ.Տեր-Պետրոսյանի կողմնակիցների գործողություններին երկու օր հետեւելուց հետո կհասկանա, որ նրանք կատարում են հենց օտարերկրյա ուսուցիչների հրահանգները։ Իսկ առաջիկայում դրանք դառնալու են ավելի տարաբնույթ եւ ագրեսիվ, ավելանալու է դրանց ֆինանսավորումը, որպեսզի դառնան պերամանենտ։ Ահա թե ինչու էր Հայաստան ժամանել ուկրաինական նարնջագույն հեղափոխության կնքահայրերից մեկը։
Լ.Տեր-Պետրոսյանի թիմին հորդորվել է հիմնել 70-100 այդպիսի 25-30 հոգիանոց խմբեր։ Սա քաղտեխնոլոգների «ինստրուկցիաների» փոքրիկ մասն է միայն։ Հիմնական շարքը պետք է անցկացվի հունիս-օգոստոս ամիսներին, իսկ սեպտեմբերին ակնկալվում է արդյունքը հեղափոխական իրավիճակի տեսքով։
Ավելացնենք նաեւ, որ Դ.Պոտեխինի այցից անմիջապես հետո, Լ.Տեր-Պետրոսյանի հանձնարարությամբ, չնախատեսված երկօրյա այցով Մոսկվա է գործուղվել Լ.Զուրաբյանը։ Մեր տվյալներով, Մոսկվայում նա հանդիպել է Դ.Պոտեխինի երաշխավորած մարդկանց, որոնք պետք է կազմակերպեն ֆինանսական անհրաժեշտ հոսքերը Հայաստան։
Վերլուծելով Լ.Տեր-Պետրոսյանի եւ նրա հովանավորների գործողությունները՝ կարելի է աներկբա փաստել. Արեւմուտքի եւ հրեա-մասոնական լոբբիի դրածո Լ.Տեր-Պետրոսյանի միջոցով Հայաստանում փորձ է արվում երրորդ երկրի միջոցով (տվյալ դեպքում՝ Ուկրաինա) շարունակել, հասունացնել եւ վերջնարդյունքի հասցնել գունավոր հեղափոխության գործընթացը, որը սկսվել էր 2007թ. սեպտեմբերին, սակայն առաջին փուլում ձախողվեց։
Վստահաբար կարելի է ասել, որ ձախողվելու է նաեւ երկրորդ փուլում, ուղղակի այս ամբողջի ընթացքում տուժելու են բոլորը, իսկ երկիրը մի ժամանակահատված կրելու է «գունավոր հեղափոխությունների» անցկացման չհաջողված փորձերի վնասները։
ՎՐԵԺ ԱՀԱՐՈՆՅԱՆ
Comment by Kardacox — June 4, 2008 @ 6:03 pm
Kardacox, hayots ashxarhi zarancanknerin menak ko nmanner@ karogh en havatal, chlini “dashnak” es? gitem viravorakan harts a bayc ughaki hetakrkir a
Comment by raya — June 4, 2008 @ 7:50 pm
Levon Ter Petrosyani enkan xelk uni,vor amen meki asatcov chi sharjvi,enpes vor inker Vrej ko verlutcutjunneri paxek dzes kam poxantcek im hajreniki nvastatcman hastcratc dzer >karavarutjan andamnerin.
Comment by tamara — June 4, 2008 @ 11:01 pm
ՀԻՇԵՑՈՒՄ
Հարգելի Kardacox, ինչպես գիտեք բլոգում ողջունվում է այլակարծությունը ու ջնջվում են միայն վիրավորանք, զրպարտություն եւ հայհոյանքներ պարունակող մեկնաբանությունները:
Comment by blansh — June 4, 2008 @ 11:27 pm
Պահ-պահ-պահ։ Հերթական իշանական խամաճիկի տուֆտոցը։ Մենակ թե, երեվի Լեվոն Տեր-Պետրոսյանը մոռացել էր ինստռուկտաժ անել ակցիա անողներին ։ Ու մենք անկախ Լեվոնից ակցիաներ ենք անում անգլուխ, անբան։ Ծիծաղս եկավ։ Փաստորեն Հայաստանում մի հատ հնարամիտ մարդ չկա։ Մի հատ թող ուշադիր նայի ակցիա անողներին երեվի կարճատեսա։ Նրանք տարբեր են, սակայն չի բացառվում, որ եթե ես մասնակցելով Թեղուտի ակցիային չեմ կարող նաեվ զորակցել քաղբանտարկյալներին, դրա համար ինստռուկտաժ հարկավոր չի։ Ուղղակի պետքա սիրել քո բնությունը, հայրենիքը ւ հարգել մարդու հիմնարար իրավունքները։
Իսկ Հայոց աշխարհը նույնիսկ իշխանավորները չեն կարդում։
Comment by ann — June 5, 2008 @ 12:09 am
De iharke joxovurd,dashnaknere mard chen,azgi davatchanner en,miak tjmartutyune levonic e galis… Mi qich mtaceq mek-mek inch e dzer shurje katarvum…
Texadrum em mek ajl hodvac vorn grvel e 2005-in ,cavum em ruseren e bajc de hetaqrqir e kardal manipulyacineri dzeveri masin.
I dep nujn Potekhini masin el ka.
Tesnes sa el e sut. Sa el hajoc ashxarh e chi grel
О людях, приложивших руку к падению Шеварднадзе в Грузии, Кучмы в Украине и Акаева в Кыргызстане, пишет Венсан Жовер в статье “Творцы революций”, опубликованной 25 мая во французском издании Le Nouvel Observateur.
Стихийная “оранжевая революция”, во время которой сотни тысяч украинцев вышли на улицы, произошла из-за коррумпированности и авторитарности режима Кучмы? Не совсем так. Не в большей степени это касается и волны народных восстаний, которые унесли в небытие режим серба Милошевича, грузина Шеварднадзе или киргиза Акаева. Гнев народных масс был самым настоящим. И фальсификация на выборах тоже. Но, вне сомнения, этим движениям не удалось бы так быстро и без насилия свергнуть посткоммунистических автократов, без “ноу-хау” нескольких экспертов, которые задумали и “обкатывали” настоящую “инструкцию по применению революций”. Венсан Жовер встретился с этими “коммивояжерами” демократии. И они открыли ему свои секреты.
Они - наследники Ганди и Макдональда. Их всего лишь горстка, их всего-навсего несколько десятков, но они заставили дрожать царьков бывшего советского блока. Вот уже пять лет, они экспортируют «революцию» в Восточную Европу и в Центральную Азию. Они приложили руку к падению Шеварднадзе в Грузии, Кучмы в Украине и затем Акаева в Кыргызстане. Сегодня они стремятся к свержению коррумпированных и авторитарных руководителей в Минске, Алма-Ате и Баку.
Эти единственные в своем роде миссионеры - сербы и словаки, грузины и украинцы. Они молоды, весьма образованы и претендуют ни много, ни мало на то, чтобы провести демократизацию посткоммунистического мира. Общим языком для них стал английский, и обычно это прекрасный английский. Чаще всего они работают в западных институтах и организациях, в основном американских. Их можно назвать “международными демократическими бригадами”, их деятельность курирует Вашингтон. К тому же некоторые из них были посвящены в сан “чемпионов свободы” лично Джорджем Бушем.
Чтобы свергнуть деспотов Востока, у этих революционеров есть уникальное “ноу-хау”, тонкая смесь ненасилия, маркетинга и фандрайзинга (сбора средств).
Все они считают своим долгом “экспортирование” этой магической формулы. Для некоторых, это также средство существования (и они отказываются говорить, сколько они зарабатывают). Для других - это средство дополнительного заработка (несколько сот евро, время от времени). Есть, наконец, и те - их меньшинство, - кто работают на общественных началах.
С десятком представителей демократических бригад, бригад нового типа (своего рода проамериканскими Че Гевара) мы встретились в Белграде и в Тбилиси, а также в Братиславе и Киеве. Они в деталях изложили свои рецепты по свержению посткоммунистических диктатур.
Самого опытного из них зовут Павел Демеш. Он словак, ему 49 лет, и он одним из первых вступил на этот путь. В 2000 году он (тайно) координировал программу иностранной помощи сопротивлению против Милошевича. В прошлом году он - также конфиденциально - был советником украинских революционеров. Он руководит в Братиславе восточно-европейским отделением очень влиятельной американской неправительственной организации, German Marshall Fund, которая помогает активистам во всем регионе. В прошлом - министр иностранных дел своей страны, он досконально знает политическую ситуацию в бывшем советском блоке - и знает, как выбрать наилучший момент для проведения революции.
Узкая, тщательно подстриженная короткая бородка, чистый английский язык; Павел Демеш объясняет: “Большинство посткоммунистических автократов напоминают крабов. У них прочный панцирь, но у всех есть одно очень уязвимое место: они хотят получить легитимность на выборах. Они фальсифицируют голосование, но продолжают организовывать выборы. Это вопрос международного статуса. И потом они убеждают себя, что контролируют СМИ и службы безопасности. И что ничего с ними не случится”. Но в их стратегии есть прокол. “На протяжении всей предвыборной кампании, - продолжает Демеш, - пресса всего мира следит за каждым их шагом. И они отказываются стрелять по толпе в прямом эфире CNN. Именно в этот момент их можно свергнуть”.
Каким образом? Успех основан, прежде всего, на демарше без насилия. “Это одновременно вопрос этики и эффективности”, - объясняет Демеш. “Ненасилие дает моральное превосходство и влечет за собой поддержку других, и потом, насилие - это та область, в которой власть сильнее”. Второй ключ к успеху - в методе действия, который повторяется из раза в раз. “В день голосования, вечером, - рассказывает Демеш, - собираются доказательства фальсификации, и эти сведения очень быстро распространяются по всей стране. И сразу же сотни тысяч человек выходят на улицы. Затем им следует мирным путем взять под контроль государственные учреждения, чтобы показать автократу, что законная власть перешла в другие руки. И поскольку полиция не стреляет, дело сделано”.
Эти старые крабы - Милошевич, Шеварднадзе, Кучма и другие (Акаев) - все были свергнуты таким образом. Детская игра? “Нет, конечно, это требует долгой подготовки”.
Это в теории. Чтобы узнать, как дело обстоит на практике, послушаем серба Срджу Поповича. В свои 32 года, этот высокий худощавый человек с изможденным лицом и кругами под глазами - фигура уже легендарная. Он был организатором первого революционного движения XXI века, ставшего прообразом всех других: в октябре 2000 года его “Отпор” (”Сопротивление”), не пролив ни капли крови, сверг Милошевича. С тех пор за советами к Срдже Поповичу обращаются почти отовсюду, “даже из Зимбабве”. Чтобы удовлетворить спрос, он открыл бюро экспертов по революции, Canvas Group. “Это частный бизнес, - признается он, - но бюро зарегистрировано как неправительственная организация, чтобы не платить налоги”. Годовой оборот? “Коммерческая тайна”.
Сидя за столом в Movie Bar, модном заведении в центре Белграда, владельцем которого он является, Срджа приоткрывает секрет: “Как говорил Ленин, для успеха революции необходимо три вещи: организация, организация и еще раз организация. Я добавлю к этому: нужна молодежь, молодежь и еще раз молодежь. Почему? Потому что молодые - энтузиасты, они смелы, и власть мало может воздействовать на них: у них нет ни детей, ни работы, ни богатства, им нечем дорожить”. Есть еще одна причина, более прагматичная, даже немного циничная: “Каждый раз, когда режим принимается за безоружную молодежь, избивает молодых и бросает их в тюрьмы, - говорит Попович, - он поворачивается спиной к их отцам, дедам, дядям и тетям, друзьям… Короче говоря, ко многим, в том числе и к своим верным сторонникам. А именно это и есть искомая цель”.
“Хотите, расскажу одну хитрость? - продолжает он с улыбкой. - На манифестации, которая обещает закончиться столкновениями, поставьте в первые ряды молодых девушек в белых блузках. И ждите атаки полиции. Эффект гарантирован: после нескольких ударов на белых блузках будет немного крови (или много, к несчастью). И получаться превосходные кадры, которые обойдут экраны всего мира… И режим будет дискредитирован”.
Успешная революция разворачивается по сценарию, столь же точному, как компьютерная программа. Первый этап, объясняет Попович, “задолго до выборов нужно создать группу крайне заинтересованной молодежи, которая и станет наконечником копья, инструментом революции”. Для этой группы нужно подобрать имя. Какое?
Послушаем Александра Марича. Вместе с тремя другими ветеранами “Отпора” этот 30-летний серб создал в Белграде еще один экспертный кабинет по революциям, он - конкурент Поповича. Марич - меломан, и это помогло ему выбрать лейбл. “Имя революционной группы должно быть коротким, не больше двух слогов, легко запоминающимся, как Levi’s или Coca, и сильным, как слоган. Это будет подпись, “марка” революции”.
Этап номер два: нужно “запустить” эту новую “марку”. Вот пример кампании-блицкрига. Весной 2003 года Фонд Сороса отправил Александра Марича и его команду в Грузию, они должны были стать советниками лидеров зарождающейся группы протеста. Грузинских представителей было около 20, и они уже выбрали имя: “Кмара!” (четыре буквы, означающие “довольно!”). Оставалось “продать” этот лейбл по всей стране. “Че” из Белграда предложили план: молодые грузины-энтузиасты немедленно привели его в исполнение. Апрельской ночью они расклеили сотни плакатов с надписью “Кмара!” на главных улицах Тбилиси и в девяти других городах. Результат превзошел все ожидания, на рассвете вся страна только и говорила, что об этих плакатах! Сам Шеварднадзе угодил в ловушку. Вместо того чтобы проигнорировать эти “каракули”, он постоянно выступал с разоблачениями на радио и на телевидении, сделав неожиданную рекламу небольшой группе, которая показалась всем массовым движением. Маркетинговая атака удалась: за одну ночь революционная “марка” “Кмара!” была запущена.
Этап номер три: найти деньги. Поскольку скоро группе понадобится печатать тысячи листовок, наклеек, выпустить майки с надписями. Следует создать интернет-сайт, купить картриджи, мобильные телефоны, плакаты… Движению потребуется также организовывать собрания своих воинствующих сторонников, которые, нужно надеяться, съедутся со всех концов страны. Для этого необходимо заплатить за сотни билетов на поезде, за ночи, проведенные в гостиницах, за аренду помещений, за питание. И потом потребуется оплата услуг иностранных консультантов. Короче говоря, необходимо найти “всего лишь” несколько миллионов долларов.
Чтобы их раздобыть, нужно браться за дело заранее. Потому как такие деньги можно найти только за границей. На местах богатые предприниматели отнесутся к затее с недоверием, они не хотят портить отношения с властями. Лишь с началом революции они переметнуться в другой лагерь и будут отдавать деньги молодым революционерам пачками. А пока, нужно искать помощи извне - и, в частности, в Вашингтоне. Ибо, по общему мнению, европейцы боязливы, медлительны и скупы - за исключением, и то только в ряде случаев, британцев, голландцев или поляков. Французов никогда не называют в числе “доноров” - разве что Fondation Jean-Jaures, организации, которая немного помогала молодым социал-демократам в Украине.
Что касается “оранжевой революции”, то обращения в США, к крупным частным фондам и общественным организациям (USAid и National Endowment for Democracy), действительно, начались еще с осени 2003 года, то есть за год до событий. Словак Балаш Ярабик помогал украинской группе “Пора” в поисках субсидий по ту сторону Атлантики. За это Ярабик получал деньги от американской организации Freedom House, которая не хотела в одиночку финансировать “Пору”. Да, в революции, как и в бизнесе, все нередко начинается с совещания инвесторов… “Революция - это рынок с высокой конкуренцией”, - говорит Ярабик, получивший высшее образование в Колумбийском университете. - Лидеры демократических групп должны отправляться в Вашингтон, чтобы лучше “продать себя” фондам, дающим капитал. Чтобы приготовиться к этому большому экзамену, приходится оттачивать свою аргументацию, готовить планы и финансовые таблицы…” Да, совсем как в бизнесе…
Этап номер четыре: набрать максимум активистов. Получив первые деньги, в провинцию отправляют коммивояжеров революции нести “благую весть”. От собрания к собранию они должны вновь и вновь говорить, что все возможно, что им удалось свергнуть диктатора в своей стране. Там они находят зачастую десятка два молодых людей, разочарованных или боязливых. Как дать им мотивацию - на это у каждого свои рецепты. Серб Синиша Сикман всегда отправляется в турне, как, например, в прошлом году - в Беларусь, с небольшим дорожным чемоданом. “Внутри, у меня полный пропагандистский набор: наклейки, майки, шары с логотипом “Отпор”… Символы успеха, вот что!”.
Обычно, эти семинары проводятся тайком, в небольших, плохо отапливаемых и удручающих комнатах. Но организуют их и на свежем воздухе, за городом в бывших пионерских лагерях. Чтобы не вызывать подозрений полиции, говорят, что это группа, отправляющаяся на отдых. И атмосфера, создаваемая на собраниях, напоминает одновременно Club Med и занятия по военной подготовке. Так в Грузии, летом 2003 года, за три месяца до “революции роз” “Кмара!” собрала 700 своих активистов в пионерском лагере, далеко от Тбилиси. “Корпуса пришли в полную негодность, не было даже водоснабжения. Однако мы хорошо повеселились!”, - вспоминает один из лидеров группы, Георгий Канделаки.
Точно также, в августе 2004 года, молодые украинцы из движения “Пора” собрались на четыре дня в пионерском лагере в Крыму, на берегу Черного моря. Бывший словацкий министр Павел Демеш был там, он помогал им разработать стратегию. “Мы собирались небольшими группами на пляже. И мы даже спали на песке или в коттеджах. Это было прекрасно!”, - рассказывает он сегодня, забывая, однако, о том, что “Пора” переживала тогда время острых внутренних раздоров.
Comment by kardacox — June 5, 2008 @ 1:09 am
Mas 2-rd
Es mi harc em uzum tam,mite parz chi vor mer eritasardneri mi masin uxxaki ogtagorcum en ajl npataknri hamar?Ardyoq da mez petq e?
Иногда эти семинары напоминают конгрессы зубных врачей. Это вызывает улыбку у 24-летней Кето Кобиашвили, одной из самых востребованных советников по революции на пространстве бывшего СССР в прошлом году. “В апреле 2004 года, - рассказывает она, - одна голландская организация направила меня в Одессу, чтобы собрать около 30 молодых людей, подготовить и воодушевить их. Это происходило в шикарном отеле, где я жила в отдельном номере в течение 2-х недель. Более того, я получила 250 евро. Мечта!” Это еще не все. “Через несколько месяцев после этого, Фонд Сороса организовал семинар для казахских активистов в Алма-Ате. И там мы собирались в большом отеле. Все было в нашем распоряжении: камеры, чтобы готовиться для интервью, и даже аппаратура для того, чтобы глушить микрофоны, которые казахская тайная полиция не преминула разместить в зале заседаний”. Смеясь, она говорит самое забавное: “Вы знаете, кто занимал соседнюю комнату? Группа беременных женщин, которые учились, как рожать без боли!”
Этап номер пять. Начать одновременно две кампании по привлечению внимания общественного мнения. Это самая сложная фаза, здесь требуется наибольшая тонкость. Цель первой кампании: разъяснить гражданам, в чем состоят их права на выборах, и побудить их голосовать. Цель второй: разоблачение коррумпированного и авторитарного режима. В каждой компании свой лейбл, свои лозунги, свои буклеты… Эти две операции осуществляются одной группой активистов, но внимание: об этом не должны знать. “В противном случае первая кампания, которая должна быть нейтральной, будет сорвана”, - объясняет Дмитрий Потехин. Невысокий, в круглых очках и красной рубашке, этот улыбчивый 29-летний украинец был одной из ключевых фигур “оранжевой революции”. После победы Ющенко он сразу же отправился в Молдову, чтобы обратить ее в “в свою веру”. Этот прозелит - профессионал маркетинга. “Вести две операции одновременно и тайно, - рассказывает он, - это очень трудно. В движении “Пора” нас было так мало, что активисты должны были в течение дня несколько раз переодевать майки, распространяя листовки той и другой кампании…”
Этап номер шесть. Совершать на улицах эффектные действия без применения насилия. Цель: “разбудить” граждан и раздразнить полицию. Наиболее предпочтительный метод: организация флэш-мобов. “Это столь короткие собрания большого числа людей, что полиция не может никого остановить”, - объясняет Дмитрий Потехин. Для примера? Пятнадцать членов революционной группы переодеваются в “каторжников” и надевают серые пальто. С помощью SMS они назначают встречу на главной улице столицы, в момент, когда там столпотворение. В назначенный час, они снимают пальто и становятся похожими на каторжников. Они выкрикивают по несколько раз: “Я голосую за X!”; Х, разумеется, является местным диктатором. Затем манифестанты надевают пальто, уходят во “чрево” метро и исчезают без следов. Результат обеспечен. Полиция в бешенстве, начинаются репрессии”.
Этап номер семь: сохранить группу. Как? Серб Милош Миленкович учит азам подпольной деятельности своих белорусских или азербайджанских клиентов. “Это классические “трюки” сопротивления, - говорит этот 27-летний здоровенный весельчак, - руководить революционной группой должен не один человек. В противном случае ее деятельность может быть парализована в случае его ареста. Решение: организовать коллегиальное руководство, то есть распределить лидерские функции между несколькими ответственными лицами, которые не знают деталей того, что делают другие”. Другой пример: “Чтобы перепутать схему управления, нужно каждую неделю менять официального представителя”. По мнению Миленковича, следует поддерживать эту атмосферу секретности. “Молодых привлекают таинственные организации, - говорит он, - это очарование тайны позволяет преодолеть отчаяние и присоединиться к группе, которую власть считает террористической”.
Этап номер восемь: научиться управлять страхом. “Для этого есть много ниточек, - уточняет Милош Миленкович, - во время манифестации, молодые никогда не должны чувствовать себя в изоляции, они постоянно должны находиться в физическом контакте с другими. Нужно также, чтобы они пели и не слышали вызывающий беспокойство шум полиции или солдат. Чтобы скрыть присутствие многочисленных вооруженных людей впереди демонстрации, можно развернуть большой транспарант, в начале шествия. Он помешает манифестантам увидеть пугающее их скопление военных”. Другая уловка: объяснить, что в аресте нет трагедии. На семинарах, наставники начинающих революционеров организуют репетиции полицейских облав. Одни выступают в роли полиции, другие - в роли манифестантов. На семинарах учатся отвечать уклончиво, никогда не проявлять агрессии, даже улыбаться. Разрабатывается также стратегия поддержки товарищам, брошенным в тюрьму. “Те, кто не был арестован, должны знать, к кому обращаться, к какому адвокату, в какую неправительственную организацию, к какому местному или иностранному журналисту. У них должен быть список активистов, с которыми можно связаться, и которые затем сами свяжутся с ними, чтобы организовать манифестацию перед полицейским участком, о которой будут говорить в СМИ”, - говорит Георгий Канделаки, объяснявший в прошлом году эти правила казахам. И этот специалист по политическим наукам, выпускник американского университета, делает вывод: “Таким образом, мы обращаем силу противника против него самого”. Формула, которой можно резюмировать генеральную стратегию демократических “Че”.
Вот, все на своих местах: активистов набирают и обучают, распространяется несколько тысяч листовок, организуется несколько флэш-мобов, и движение переносит первые удары. Когда выборы с неизбежным сопровождением в виде фальсификаций должны начаться, новоиспеченные революционеры уже готовы их опротестовать. Работа наставников закончена. Редко кто из них участвует в событиях, как таковых. Или они играют в деле очень скромную роль. Ибо, когда машина запущена, в них уже нет необходимости. Во всяком случае, некоторых из них изгоняют из страны еще до голосования. Так, один белорусский представитель из группы “Зубр” (название соответствует эмблеме страны) и, по меньшей мере, три серба были выдворены из Украины перед “оранжевой революцией”. Один из них, Милош Миленкович, даже был объявлен персоной нон грата до 1 января 3000 года… Никогда нельзя все предусмотреть!
Миссия выполнена и у коммивояжеров демократической революции теперь новые цели. Готовятся новые перевороты в бывшей советской империи. Чтобы ускорить процесс, они намерены создать в Киеве новый центр по распространению революции под названием Международного институт демократии. В феврале 2005 года, инициатор создания института, амбициозный Владислав Каськив, представил свой проект лично Джорджу Бушу. “Я сказал ему, что хотел бы, чтобы этот институт протежировали и курировали бы такие известные лица, как Вацлав Гавел, Лех Валенса или Мадлен Олбрайт”, - говорит этот бывший лидер движения “Пора”, который после “оранжевой революции” сменил джинсы на темный костюм с галстуком. Этот серьезный человек имел счастье произвести впечатление в Белом Доме: американцы, похоже, обещали помочь ему, в том числе и финансами, вложив часть необходимых средств.
Такое внимание нервирует последних деспотов на Востоке. В конце года выборы пройдут в Казахстане. Местный владыка, коррумпированный Назарбаев, уже принял меры предосторожности, он посадил в тюрьму многих активистов и отказал Владиславу Каськиву в пребывании на своей территории.
Что касается белорусского властителя, зловещего Лукашенко, заставляющего пытать оппозиционеров, затеянная “бархатная революция” против которого уже потерпела поражение в 2001 году, то он хочет любой ценой “отвадить” членов “демократических бригад” от появления на своей территории. Накануне выборов, назначенных на будущий год, он недавно бросил в тюрьму пятерых украинских активистов. По его приказу были избиты, а затем изгнаны из страны сербские и словацкие заговорщики; это произошло в прошлом году. Но, тем не менее, определенные приготовления к революции происходят вне страны. International Republican Institute, организация, финансируемая Конгрессом США, тайно готовит белорусских активистов в соседней Литве.
И затем есть еще Владимир Путин. В конце 2004 года фонд Freedom House назвал Россию в числе стран, не являющихся свободными. Это произошло впервые после распада Советского Союза. Добавить российского президента в коллекцию своих трофеев, это мечта новых “Че”. Более того - в этом их высшая цель. Некоторые уже работают советниками в зарождающихся революционных группах. Этим летом предусмотрено проведение семинаров в Крыму и в самой России, в месте, которое пока держат в секрете. Но свергнуть хозяина Кремля - затея нелегкая. Кажется, что он держит твердой рукой свои спецслужбы и большую часть армии. Он открыто поддержал кровавые репрессии в Узбекистане (см. ниже), и дал, таким образом, понять, что и он не испугается стрелять по толпе, если сочтет это нужным. Наконец, российский президент нашел два способа сорвать деятельность активистов. Он создал свою собственную молодежную организацию. Это копия движений “Отпор”, “Кмара” и других - то же двусложное название “Наши”, те же майки, те же улыбки. Но программа - националистическая, выступления жестки. И это еще не все. ФСБ суетится, шпионит, манипулирует: агенты внедряются во все группы протеста и создают другие, очевидно поддельные, чтобы спутать карты. В Москве международным демократическим агентам будет нелегко: старого медведя не научишь революции.
Остается много вопросов. Первый из них: коммивояжеры демократии - являются ли они обыкновенными агентами Вашингтона, как то хотят представить в Кремле и в других местах? Они работают на американские (а иногда и европейские) организации и не скрывают этого. Правда также и то, что они разделяют ценности дяди Сэма - демократия и доллар - и желают их прочно внедрить в бывшем СССР. Наконец, очевидно, что Белый Дом Джорджа Буша видит в них векторы своей “soft power” (”мягкой силы”), пешки в геостратегической шахматной партии, которую он разыгрывает с Россией в регионе. Не ставят ли они интересы США выше интересов тех стран, в которых работают?
Второй вопрос: были ли эти революции действительно народными, или они стали делом рук нескольких активистов. Как мы показали, они были подготовлены заранее небольшим ядром активистов. Чтобы побудить народ, “зажечь” его, эти группы прибегали ко всем известным ныне техникам агитпропа, и иногда даже к манипуляциям. Но без гнева народа, приведенного в отчаяние авторитарным и коррумпированным режимом, без его воли не дать вновь украсть у себя выборы, и без сотен тысяч людей, добровольно вышедших на улицы Белграда, Киева или Тбилиси, ничего бы не произошло.
Однако возникает еще один, последний вопрос: а что будет после революции? Другими словами, что произойдет с этими народами через несколько лет?
Comment by kardacox — June 5, 2008 @ 1:11 am
jishta, edkan hay spanel@ hakahaykakan tramadrutyunner rusneri mej chi sermanum, isk dra masin xosel@ hakarusakan tramadrutyunner e sermanum. blansh, inchpeses hamardzakvum nman stor heryurankner teghadrel blogum, che vor rusner@ mer strkaterern en, inchpes kareli e ko tiroj masin aydpes artahaytvel. arajarkum em jnjel ays teman, da xarxlum e mer petakanutyan himqer@.
Dzer blogum chartonvats hanravaki kocher aneluts, zangvatsayin ankargutyunner hrahreluts u verjapes mer petakanutyan himker@ xarxleluts batsi urish banov zbaxvac chek. mi xoskov duk hantsagortsner ek.
te che inch paplavok, inch hoktemberi 27, inch marti 1, iskakan hantsagortsner@ duk ek u dzer levonakan tmramol, hipnozatsvac poxotsayin massan.
Comment by j — June 5, 2008 @ 5:13 am
Երբ ինչ-որ հոդված ես մեջ բերում նշիր նաեվ հասցեն ու հեղինակին։ Սակայն ավելի լավ կլինի միայն հղում անես, որպիսզի ով ուզի կարդա։ Ես անձամբ ցանկություն չունեմ անիմաստ տուֆտություն կարդալ
Մի վրիպում- այդ երիտասարդներն են օգտագործում Լեվոն Տեր-Պետրոսյանի նման խարիզմատիկ լիդերին իրենց համար ազատ. անկախ ու հպարտ երկիր կառուցելու համար։ Դաշնակցությունից չեմ խոսում նրանք մահացան մարտի 1ին։ Ազատության համար Սպարտակն էլ էր կռվում։ Հիմա ինչ, եթե օգտագործենք նրա մեթոդները, ասելու ես Սպարտակի հետնորդներն են ինստռուկտաժ արել։
Իսկ ով էր քոչարյանին ու սեռժին ինստռուկտաժ արել որ Վազգենին սպանեցին, մարտի 1 արեցին…երեվի դա է ազատ, անկախ Հայաստանի քո ու իշխանական պնակալեզների պատկերացումները։
Իսկ եթե մեր բլոգը նաեվ այցելում է տխրահռչակ Հ1- ի Տաթեվիկը, որի ամուսինը նախկին դաշնակ էր ու մի տան մեջ առանձին են ապրում, եվ նա վիզ է դրել տուն ունենալ իր ծառայությունները մատուցելով, ասեմ տքած ունենք քո ասածի վրա, քո հետեվում կանգնածի վրա։ Ամբողջ Հայաստանում ոչ մեկ քեզ լուրջ չի ընդունում։ Իզուր էս քեզ կոտորում։ Նույնիսկ թաղի պոռնիկների վարկանիշը ավելի բարձր է։
Comment by ann — June 5, 2008 @ 11:58 am
comment 22-ին: Հստակ ու ոչ հակասական ձեւակերպեք ձեր մտքերը, գուցե պատասխանեմ… Չմոռանաք հարգալից ու կորեկտ լինել: Շնորհակալություն:
Comment by blansh — June 5, 2008 @ 8:14 pm