(Վահագն Մարտիրոսյան, Լրագրող)-Մեծարգո պարոն Հարությունյան,Ձեր ներկայացուցիչը panorama.am-ի թղթակցին հայտնել է, որ «Ժամանակ Երևան» թերթի գլխավոր խմբագիր Արման Բաբաջանյանին պայմանական վաղաժամկետ ազատելուն կողմ է քվեարկելու: Այս հայտարարությունն արվել է այն պայմաններում, երբ դեռ անկախ հանձնաժողովի նիստին մի քանի օր կա և իմ կարծիքով խախտվել է գաղտնի քվեարկության սկզբունքը ինչպես նաև ցուցաբերել է կանխակալ դիրքորոշում: Դրանով, կարծում եմ, նաև կարող է ճնշում գործադրվել հանձնաժողովի մյուս անդամների վրա: Խնդրում եմ Ձեր մեկնաբանությունն այս առիթով: Ինչ միջոցներ եք պատրաստվում կիրառել նմանատիպ խնդիրներից խուսափելու համար:

(Արմեն Հարությունյան)- Ես բացարձակապես այն կարծիքին չեմ, որ մեր միջնորդությանը Արման Բաբաջանյանի հարցում կարող է դիտարկվել որպես ճնշում հանձնաժողովի մյուս անդամների վրա: Որպես Պաշտպան իրավունք ունենալով նմանատիպ հարցերի շուրջ կարծիք ներկայացնելու` մենք կարող ենք նաեւ հարապարակավ կոչ անել: Սա մեր իրավունքն է եւ ես չեմ կարծում, որ հանձնաժողովի անդամների վրա կազդի: Հանձնաժողովում ամեն մարդ իր խղճի համաձայն է քվեարկում: Մենք պարզապես մեր մոտեցումներ ենք ներկայացրել:

(Վահագն Ղուկասյան,Ֆրանսիաում քաղաքական ապաստարան ստացած` ՀՀ քաղաքացի)-Պարոն Հարությունյան բարեւ Ձեզ: Ես Վահագն Ղուկասյանն եմ, ՀՀ քաղաքացի: Ներկայումս իմ ընտանիքի հետ միասին, ժամանակավորապես բնակվում եմ Ֆրանսիայի Հանրապետությունում` քաղաքական ապաստարանի կարգավիճակով:Մինչ հարցս տալը, նախ Ձեզ տեղեկացնեմ ինձ անհանգստացնող խնդրի մասին: Այսպես, ես Հայաստանի Հանրապետությունում քաղաքացի եմ, իսկ 2 ամիս հետո իմ Հանրապետությունում նախագահական ընտրություններ են լինելու : Ինչպես բոլոր մյուս քաղաքացիները, ես նույնպես ունեմ իմ Հանրապետության Սահմադարությունով ամրագրված` իմ իրավունքները:Հարցս հետեւյալն է` Քաղաքական ապաստարանի կարգավիճակում գտնվելով օտար պետության տարածքում, ես չեմ կարող մուտք գործել ՀՀ դեսպանատուն եւ իմ Հանրապետության համար ղեկավար ընտրել: Չէ, ավելի ճիշտ` ընտրելն ընտրել եմ, բայց չեմ կարող իմ ձայնը, իմ ընտրյալին տալ : Խնդիրս սա է, հիմա ես ի՞նչ անեմ, հիմա ես ինչպե՞ս ընտրեմ.

(Ա. Հարությունյան)- Մենք այս հարցին առնչվել ենք նաեւ խորհրդարանական ընտրությունների ժամանակ եւ այն ժամանակ նույնպես տարբեր հարցադրումներ եղան մեր քաղաքացիներից, որոնք ԱՄՆ-ում եւ այլ երկրներում են բնակվում: Մենք ուսումնասիրել ենք եվրոպական դատարանի կարծիքը այս հարցում եւ պարզեցինք,  ըստ էության, երկրներին թույլատրվում է ընտրական իրավունք չտալ այն քաղաքացիներին, որոնք մշտապես բնակվում են այլ երկրներում: Փաստորեն սա ամրագրված է ոչ միայն կոնվենցիայի համապատասխան հոդվածում, որով տվյալ դեպքերի համար երկրներին ավելի լայն ինքնուրույնության շրջանակ է տրվում, այլ նաեւ Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանում մի շարք գործերի ուղղությամբ, որտեղ նմանատիպ հարցեր են քննարկվում: Կային քաղաքացիները, որոնք դիմել էին դատարան եւ դատարանը պաշտպանել էր այն դիրքորոշումը, որ դա պետության իրավունքն է:
Բայց այն մարդիկ, որոնք մեր քաղաքացիներն են, պարզապես ընտրությունների ժամանակահատվածում են հայտնվել այլ երկրում կամ դեսպանատներում են աշխատում եւ այլն, մենք այս մասով համաձայն չենք օրենսդրությնա հետ, որովհետեւ կարծում ենք, որ նրանք ընտրելու իրավունք պետք է ունենան:

(Միշա Մերուժան (AGLA նախագահ), Միկա (Gay Armenia blog-ի հեղինակ), Քրիստոֆեր Ատամյան (New York CIiy), Մ.Հ.) -Ոչ մեկի համար գաղտնիք չէ, որ միասեռականների դրությունը Հայստանում չափազանց վատ է եւ շատերն են բռնության ենթարկում, փողոցում, աշխատանքի վայրում, բանակում: Մարդկանց մեջ թյուր կարծիք է ձեւավորվել, թե երեւույթը առաջ է եկել Եվրոխորհուրդի հետքերով, իբր դա հիվանդություն է: Ըստ օրենքի` ոչ մի խնդիր չունեն միասեռականները, բայց անկախ օրենքից ենթարկվում են հալածանքների, արհամարհանքի նաեւ բռնության հենց կառավարության կամ “օրենքի պաշտպանների” կողմից:
1. Ինչ կոնկրետ քայլեր կառաջարկեք Ազգային Ժողովում, ասենք օրենքի տեսքով, որը կպաշտպանի միասեռականներին դիսկրիմինացիայից եւ կարգելի հոմոֆոբիան, ինչպես ասենք քսենոֆոբիան: 
2.Ինչ աշխատանքներ են տարվելու  այս հարցում մարդկանց գրագետ ու լուրջ ինֆորմացիա տալու համար: Կազմակերպությունները չեն կարող զուտ աշխատանք միասեռների համար, քանի որ առաջ կգան պրոբլեմներ կառավարության կողմից թաքուն ճնշումներ ոստիկանության կողմից:

(Ա. Հարությունյան)- ՀՀ Սահմանադրության եւ ողջ օրենսդրությամբ մենք որեւէ դիսկրիմինացիոն դրույթ չունենք եւ կրթական մակարդակով էլ մեզ մոտ հստակ դրված է մարդու իրավուքնների առաջնայնությունը, նաեւ այդպիսի առարկա է ուսումնասիրվում դպրոցներում: Այսինքն, օրենսդրության ու կրթական մակարդակով մենք այս տեսակի խնդիր չունենք: Եթե խնդիր կա, ապա դա կենցաղի, մշակույթի մակարդակով է, որը, ինչպես գիտենք, շատ ավելի դանդաղ է փոխվում: Բայց այստեղ էլ մենք չենք կարող ինչ-որ կերպ արձագանքել, որովհետեւ, եթե բողոքների դինամիկային ենք նայում, աղաղակող խնդիրներ չկան: Ոչ նախորդ տարի են մեզ դիմել այս հարցով, ոչ այս տարի ու ոչ մի միջադեպ` հնչեղություն ստացած, չի եղել:
Իսկ այ օրենքի նախագիծ առաջարկելը ինքնանպատակ չէ: Օրնքի նախագիծ պետք է առաջարկես, եթե կա հասարակական հարաբերությունների մի բնագավառ, որը շատ կարեւոր է, բայց դուրս է մնացել իրավական կարգավորումից կամ ինչ-որ խնդիր ունենք օրենքի հետ: Մենք այդպիսի պրոբլեմ չունենք: Մեր ամբողջ օրենսդրությունը հոմոֆոբիան դատապարտող եւ ընդհանարապես մարդու իրավունքների գաղափարների հիմնված օրենսդրություն է: Առանձին լրացուցիչ օրենքը, ոչինչ չի ավելացնելու, իմաստը չեմ տեսնում: Մեր ամբողջ օրենսդրությամբ հոմոֆոբիան միանշանակ դատապարտվում է, նաեւ օրենքով հետապնդվում:

(Քաղաքացի)-Պարոն Հարությունյան, Ձեզ վրա կոմպրոմատ ունեք, թե ոչ: Այսինքն եթե շատ “համը հանեք” Ձեզ կարող են լռեցնել?

(Ա. Հարությունյան)- Հանգիստ եւ անհոգ եղեք, ամեն ինչ նորմալ է:

(Լուսինե )-Հարգելի պարոն Հարությունյան, ոչ մեկիս համար գաղտնիք չի, որ Հայաստանում մարդու իրավունքների պաշտպանվածության հարցը ամենացավոտ հարցերից մեկն է: Եվ բոլորս էլ գիտենք, որ դա մասամբ այն պատճառով է, որ մեր քաղաքացիները չգիտեն իրենց իրավունքները և իրենց իրավունքների պաշտպանության միջոցներն ու ընթացակարգերը:
Այդ առումով, շատ հետաքրքիր է իմանալ, արդյոք Մարդու Իրավունքների Պաշտպանի գրասենյակը մշակում/իրականացնում/սատարում է որոշակի ծրագրեր, որոնք ուղղված են քաղաքացիների իրազեկության բարձրացմանը: Կամ, ավելի ճիշտ, Հայաստանում ընդհանրապես կա”ն պետական մակարդակով կազմակերպվող ծրագրեր կամ միջոցառումներ, որոնց նպատակն է երեխաներին և մեծահասակներին իրենց իրավունքները բացատրելը և այդ իրավունքների պաշտպանության ձևերն ու համապատասխան քայլերը մատչելի ձևով պարզաբանելը:
Այդպիսի ծրագրերի օրինակներից են. կրթօջախներում, մանկապարտեզից մինչև ԲՈՒՀ, տվյալ տարիքին համապատասխան` մարդու իրավունքների դասավանդումը որպես առանձին առարկա, որն իր կարևորությամբ չի զիջի մնացած առարկաներին; հատուկ հեռուստա- և ռադիոծրագրերի ու հաղորդաշարերի հեռարձակումը, որոնք հանգամանալից, հետևողական և մատչելի կերպով կանդրադառնան մարդու իրավունքի տարբեր խնդիրներին, օրինակների ձևով կբացատրեն, թե այս կամ օրինախախտումների դեպքում ում կարելի է դիմել և ինչպես; մեկ այլ օրինակ է` պարբերականի կամ բրոշյուրների հրատարակումը և բաժանումը; ԶԼՄ-ների օգնությամբ պարբերաբար հակիրճ հայտարարությունների հրապարակումը, որոնք մարդկանց կզինեն հեռախոսահամարներով և հասցեներով, որոնցով կարող են դիմել այս կամ այն իրավունքի ոտնահարման դերպքում:
Վերը նշված բոլոր պրակտիկաները կիրառվում են ժողովրդավարական երկրներում և շատ փոքր հասակից սկսած մարդկանց անընդհատ տեղեկացվում, հիշեցվում և հավաստիացվում է, որ իրենք ունեն իրավունքներ, և որ կան ինստիտուտներ, որոնք միշտ պատրաստ են իրենց լսել և պաշտպանել: Իսկ Հայաստանում այդ ինստիտուտներն այնքան անհասանելի են թվում, որ նույնիսկ բարձրագույն կրթությամբ մարդիկ կմոլորվեն, եթե խնդիր ունենան, ուր մնաց` անչափահասները, ծերերը և հեռավոր շրջաններում ապրող գյուղացիները:
Ձեր կարծիքով արդյոք Հայաստանում բավարար ձևով կիրառվում են նմանատիպ ծրագրեր և եթե այո` որոնք են դրանք, եթե ոչ` ինչ կարծիք ունեք նման միջոցների ներմուծման և կիրառման վերաբերյալ, և որն է Մարդու իրավունքների պաշտպանի դերը նշված գործընթացում:

(Ա. Հարությունյան)- Իհարկե, մեր ամբողջ գործունեության մի հիմնական մասը հենց այդ ուղղություն ունի: Մենք մեր թե’ մամլո ասուլիսները, թե’ տարեկան զեկույցները, թե’ հեռուստատեսությամբ ելույթները, տպագրված բուկլետները, սեմինարները,  ամբողջը դրան ենք ուղղում: Հիմա նաեւ մի առանձին հեռուստատեսային ծրագիր ենք մշակում, որը նաեւ կարեւոր եւ հնչողություն ստացած հարցերի պարզաբանումները կտա, որոնք առկա են հանարապետությունում: Այսինքն, այս հարցով մի ամբողջ ուղղություն եւ մի ամբողջ բաժին է աշխատում:
Եթե մեր գործունեությունը համեմատենք հարավկովկասյան այլ երկրների հետ, շատ մեծ տատանում չենք տեսնի: Պաշտպանի ինստիտուտը խարիսխված է մի քանի հիմքերի վրա եւ հիմնականներից մեկը հենց սա է: Մոտավորապես նույնքան էլ այնտեղ են աշխատում այս ուղղությամբ: Տարբերությունը այն է, որ “մերը” ավելի երիտասարդ ինստիտուտ է:

(Մարդու իրավունքներով մտահոգ մարդ) -Պարոն Հարությունյան, ինչպես կարող է իշխանության կողմից նշանակված օմբուդսմենը, որը կատարում է նրանց կամքը, պաշտպանել քաղաքացիների ոտնահարված իրավունքները?

(Ա. Հարությունյան)-Ամեն մարդ գործում է իր խղճի եւ ներքին արժեքային համակարգին համապատասխան, խնդիրներին պետք է այդ ձեւով մոտենալ: Իսկ մարդու իրավունքների պաշտպանին ընտրում է խորհրդարանական մեծամասնությունը, ինչ է` հատուկ օրենք պետք է ընդունվի այն մասին, որ պաշտպանին խորհրդարանական փոքրամասնությունը ընտրի?

(Եվա Իսկանդարյան, ՀՀ քաղաքացի) Հարգելի Պարոն Հարությունյան,
ինձ հետաքրքրում է, թե դուք ինչ եք մտածում Հյուսիսային պողոտայից, Օրհուզից ու այլ պետական կարիքների համար վտարված վայրերի բնակչության հետագա ճակատագրի մասին: Ինձ ավելի շատ հետաքրքրում է ոչ թե խնդրի լուծումը, քանի որ քիչ թե շատ կլուծվի, այլ այն օրինական կոմպենսացիան, որ պիտի տրվի այս տարածքների բնակիչներին: Նախ եւ առաջ նրանք այդքան ժամանակ անօթեւան են մնում` զրկվելով շատ թոշակներից, քաղաքացիական իրավունքներից, հետո երկար ժամանակ նյարդեր, ժամանակ ու էներգիա են ծախսում դատարանի դռները ծեծելով, որ իրենց վերադարձվի իրենց օրինական պատկանելիքը: Բացի այդ, մնալով անօթեւան ու ապրելով հազար ու մի խոնավ տեղերում, նրանից շատերը անբուժելի հիվանդություններ են ստանում: Ի վերջո, ինչ պիտի լինի վերջը? Ես որպես քաղաքացի ինձ այսուհետ պաշտպանված չեմ զգում նրանից, որ վաղը կգան ինձ դուրս կշպրտեն սեփական տանից ու ես ոչինչ չեմ կարող անել:

(Ա. Հարությունյան)-Այս հարցով Սահմանադրական դատարանի որոշումից հետո իրավիճակը դեպի լավը գնաց, քանի որ դրանից հետո ընկած փուլում բողոքները քչացել են: Սակայն երկու լուրջ հարց դեռ կա այստեղ.առաջինը` հատուցման համարժեքությունը, 2-ը` այդ ինքնակամ խորհրդային ժամանակներից եկած շինությունների հարցը, երբ 3-4 սերունդ ապրել է տվյալ տանը, բայց սեփականատեր չի հանդիսանում, իսկ եթե սեփականատեր չեն, հատուցում պահանջելու իրավունք չունեն: Կարեւոր է, որ վերջերս Երեւանի քաղաքապետի որոշմամբ այդ  “ինքնակամերում” ապրողները սեփականատեր ճանաչվեցին  եւ խնդիրը այսպես լուծվեց: Հիմնական բողոքները շարունակվում են է այն “առաջին ալիքից” մնացած քաղաքացիներից, որոնց ժամանակ իրոք բարդություններ առաջացան: Ցավոք սրտի, այստեղ դժվար է մեզ համար ինչ-որ բան անել, որովհետեւ նրանց ճնշող մեծամասնությունը պայմանագիր էր կնքել` համաձայնվելով իրենց տրվելիք հատուցմանը, որից հետո նոր բողոքարկել են, այստեղ մենք չենք կարող որեւէ բան անել:Բայց մի փոքր հատված կա մարդանց, որ պայամնագիր չէին կնքել, բայց իրենց պարտադրել էին դատարանի միջոցով: Այս քաղաքացիների խնդիրը կարող է լուծվել Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանում: Մեր պետական մակարդակով մենք որեւէ բան չենք կարող անել եւ իրենց օգնել:

(Սերոժ)-Պարոն Հարությունյան, ինչ եք կարծում, ընտրական գործընթացներում չեն խախտվում մեր` քաղաքացիներիս իրավունքները այն առումով, որ մեր կարծիքները հաշվի չեն առնվում, որովհետեւ կորում են ծախված ձայների ու գործընթացների համատեքստում: Երբ է դադարեցվելու այս ամենը կամ երբ են վերջանալու մեր երկրում ընտրական կեղծիքները: Խնդրում եմ բացատրեք կամ հերքեք այս վիճակի լրջությունը:

(Ա. Հարությունյան)-Հետաքրքիր հարցադրում է. Տեսեք, ուրեմն եթե մեր ձայները առնում են, մենք կծախենք, բայց թող չառնեն: էհա~, առնողը գալիս է, դուք էլ մի ծախեք ձեր ձայները, ի վերջո քաղաքացին էլ պետք է քաղաքացիական դիրքորոշում ունենան եւ հասկանան, որ ձայն ծախելով չի լինելու այն պետությունը, որ իրենք ուզում են: Փաստորեն, հարցը այսպես է ստացվում` ինչպես անենք, որ առնողը չգա, որովհետեւ եթե եկան, մենք ծախելու ենք մեր ձայները, բայց եթե չեկան, ստիպված չենք ծախի: բայց չէ, որ այդպես չէ: Ես այնքան վտանգավոր չեմ համարում պետության ապագայի համար այն մարդկանց, որոնք առնում են ձայներ, ավելի վտանգավոր են նրանք, ովքեր պատրաստ են ծախել իրենց քվեն, որովհետեւ, եթե այդ պատրաստակամությունը չլիներ, այդ առնողներն էլ չէին կարող դիրաքվորվել: Ես պարզապես կարող եմ կոչ անել այդ քաղաքացիներին, որպեսզի գիտակացեն հարցի լրջությունը եւ իրենց խղճով ձայն տան այն ուժերին, այն ծրագրեին, (մարդկանց չեմ ասում), որոնք կարող են այս երկիրը ավելի արդյունավետ աշխատեցնել եւ այս ձեւով քաղաքական դաշտում կվերանա նաեւ այդ պահանջարկը` ձայն առնելու ու ծախելու: Իսկ այն, որ դա լուրջ պրոբլեմ է մեր երկրում, փաստ է: Սա պրոբլեմ է ոչ միայն նրանց համար ովքեր, իրենց ձայնը ծախում է, նաեւ նրա համար, ովքեր ձայն չեն ծախում ու դրա պատճառով դժվար իրավիճակի մեջ է ընկնում:

(Նինա)-Պարոն Հարությունյան, ինչ կարծիք ունեք խոսի ազատության եւ լրատվամիջոցների ազատության մասին: Դուք հայտարարություն եք տարածում, որ դատապարտելի է “Չորրորդ իշխանություն” թերթի առաջ տեղի ունեցած պայթյունը եւ ամեն անգամ մնանատիպ` դատապարտելի հայտարարություններ եք տարածում, բայց ինչ եք կարծում, դա բավարար է խոսքի ազատության երաշխիքների համար: Իսկ ինչ ճանապարհով եք տեսնում մամուլի հետ կապված խնդիրների լուծումը:

(Ա. Հարությունյան)-Մենք միշտ էլ նշել ենք, որ խոսքի ազատության հարցում մեր երկրում լուրջ խնդիրներ ունենք եւ հատկապես վտանգավոր են լրագրողների հետ կատարված բռնարարքների դեպքերը:  Բազմաթիվ դեպքեր ունենք 2006-ին, բազմաթիվ դեպքեր 2007-ին եւ չբացահայտված դեպքեր են: Սա միանշանակ վտանգում է խոսքի ազատության, բազմակարծության վրա հիմնված հասարակություն երաշխիքները: Քաղաքացիական հասարակության ակտիվ պայքարով, մարդու իրավունքների ակտիվ պայքարով, դատական համակարգի համարժեք պատասխանով: Համակարգված պիտի լինի խնդրի լուծումը:

(blansh-“Ա1+”) - Ինչ դիրքորոշում ունեք “ԳԱԼԱ” հեռուստաընկերության հավանական փակման օրինականության վերաբերյալ:

(Ա. Հարությունյան)-Գործը դատարանում է եւ ճիշտն ասած` շատ դժվար է այս դեպքում մեզ համար: Այն գործերը, որոնք մամուլի եւ այլ ուժերի կողմից ներկայացվում են որպես քաղաքական պրոցես, բայց ուսումանսիրում ես ու տեսնում, որ, այնուամենայնիվ, այլ պրոբլեմները, որոնք ջրի երես են եկել արդյուքնում, իրոք իրավական հիմք ունեն, այստեղ մեզ համար դժվար է դառնում կարծիք հայտնելը: Այսինքն, բոլոր գնահատականները ԳԱԼԱ-ի հետ կապված, քաղաքական դաշտում են, դեռ ոչ մեկը իրավական դաշտով չի ասել, որ իրենք այս բանը չէին խախտել, բայց իրենց դա վերագրում են: Ոչ-ոք չի ասում, որ իրենք խախտում չէին արել եւ այս խախտման համար չպիտի այսպես լիներ: Բոլորը ասում են` փակում են քաղաքական նկատառումներից: Պաշպանը գործում է իրավական դաշտում, իսկ իրավական տեսակետից այստեղ որեւէ խնդիր չկա: Բայց, եթե խնդիրը այնպես է դրված, որ ոչինչ, որ խախտում կա, թող մեզ բան չասեն, սա մի քիչ ճիշտ չէ:

(Ա. Մուշեղյան, ՀՀ քաղաքացի)-Պարոն Ա. Հարությանյան, 1. Կարող եք ասել, որ մարդու իրավունքների պաշտպանը գործում է իր հնարավորությունների ամբողջ ներուժով:2. Դուք կկարողանաիք մեղադրել ՀՀ նախագահին կամ վարչապետին, եթե հավաստի փաստեր լինեն նրանց կողմիգ մարդու իրավունքների խաղտման:
3. Օրենքի ինչ փոփոխություններ կառաջարկեիք Ձեր աշխատանքը ավելի արդյունավետ ւ այդ ինստիտուտն ավելի պաշտպանված դարձնելու համար: 4. Ինչ եք անում ՀՀ հաշմանդամների իրավունքների պաշտպանության ուղղությամբ, ՄԱԿ-ում ընդունված հաշմանդամների մասին խարտիայի ՀՀ-ում ընդունման ւ կիրառման ուղղույամբ: Քանի՝ հաշմանդամ է աշխատում ձեր գրասենյակում:

(Ա. Հարությունյան)-1. Փարձում ենք մաքսիմալ աշխատել:  2.Մարդու իրավունքների պաշտպանին նրա համար է խորհրդարանը ընտրել, որպեսզի նա մարդու իրավունքների խախտման յուրաքանչյուր դեպքին արձագանքի` անկախ նրանից, թե դա ով է արել: Սա սկզբունք է:
3. Ըստ էության աշխատում ենք այդ ուղղությամբ, բայց այն ինչ-որ ունենք, դա էլ է բավարար կարծում եմ, ժամանակը փոխվում է, կյանքը փոխվում է, նոր լիազորություններ ենք ստանում, շուտով այս ամենը կարտացոլվի օրենքում: 4. Մեր գրասենյակում աշխատում են հաշմանդամներ: Իսկ հաշմանդամների հետ կապված մենք շատ խնդիրներ ենք ունեցել եւ փորձել ենք լուծել, մի դեպքում ստացվել է, մի դեպքում ոչ: Հիմա մենք կառավարությանն ենք դիմել, եւ նոր նախագիծ է պատրաստվում: Ու առաջընքաց է նաեւ այս նոր շինարարական նախագծերում հաշմանդամների համար նախատեսված ամենաէլեմենտար խնդիրներն անգամ` սկսած նրանից, որ կարողանում են մուտք գործել յուրաքանչյուր շենք եւ այլն: Այս հարցերը պարբերաբար բարձրացնում ենք տարբեր գերատեսչությունների առջեւ եւ լուծման որոշակի միտում կա, բայց դե շատ թույլ է: