16 Comments »

The URI to TrackBack this entry is: http://a1plus.blogsome.com/2007/09/25/75/trackback/

1. Ուշադրություն դարձրեք ֆոտոներին, երկուսն էլ 96թ-ին է…

   Comment by blansh — September 26, 2007 @ 12:49 am

2. Տիգրան Պասկեվիչյանը համեմատել է նախագահ Քոչարյանի եւ նախկին նախագահ Տեր-Պետրոսյանի անկախության օրվա ելույթները… Հետաքրքիր է, կարդացեք…
   http://www.hetq.am/arm/politics/7111/

   Comment by blansh — September 26, 2007 @ 12:52 am

3. Այստեղ էլ կարդացեք, թե ինչպես են դիմովորել Լեւոն Տեր-Պետրոսյանին մուսալեռցիները` http://www.a1plus.am/am/?page=issue&iid=52556
   “Առավոտը” գրում է, որ Արմավիրի մարզպետ Աշոտ Ղահրամանյանը երեկ հավաքել է մարզի մի քանի գյուղերի գյուղապետերին ու մատ թափ տվել, որ վերջիններս չեն կարողացել խոչընդոտել գյուղացիների կողմից ՀՀ առաջին նախագահին բուռն կերպով ընդունելուն:

   Comment by blansh — September 26, 2007 @ 12:54 am

4. Այլ պատասխան Քոչարյանից դժվար էլ լսեինք: ,,Հաթաթաներ,, տալը իր ոճն է: Մեզ` ՀՀ Քաղաքացիներիս մութ ու ցուրտ տարիները հիշեցնելու կարիք չկա: Մենք շատ լավ էլ հիշում ենք ու շատ լավ էլ գիտենք, թե այդ զրկանքները հանուն ինչի էինք կրում: Մութ ու ցուրտ տարիները անշուշտ հիշում ենք, բայց չենք մոռանում նաեւ, որ ԼՈՒՅՍ չկար, բայց ՀՈՒՅՍ կար: Ապագայի հույս կար (93-ի դեկտեմբերին ու 95-ին իմ, այն ժամանակվա իշխանությունների հետ ոչ-մի կապ չունեցող` հասարակ քաղաքացուս տանը երեխաներ են ծնվել)…

   Ի դեպ, Քոչարյանը նաեւ ստաոոս է: Նրա պատասխանում կարդում ենք. ,,… առաջին նախագահը որոշակի խորհրդավորության հանգամանքներում պետք է լինի, պետականության հիմնադրման հետ կապված որոշ խորհրդավոր պահեր պետք է լինենի…,, Բայց չէ՞-որ մենք այս 10-ը տարիների ընթացքում, Անկախության ու մեր պետականության հետ կապված բոլոր միջոցառումների ընթացքում այդպես էլ չտեսանք որ Հանրապետության Հիմնադիր-նախագահի անունը առժավույնս հիշատակվի…

   Comment by Վահագն Ղուկասյան — September 26, 2007 @ 2:12 am

5. Վահագն, Ձեր խոսքից կարող ենք հասկանալ, որ “մութ, բայց հույսով” տարիները` (կրող` Լեւոն Տեր-Պետրոսյան) նախընտրում եք ներկայիս “եվրոհյուսիսային պողոտայոտ” իրավիճակից (կրող` Ռոբերտ Քոչարյանի իրավահաջորդ)???

   Ինչպես հասկացա` Ձեզ մոտ լավ ստացվում է հատկապես քաղաքական գործիչների “ստախոսությունները” բռնել, այն էլ համոզիչ կերպով (վայ մեզ` ՀՀ քաղաքացիներիս, իշխանությունները մանր-մունր ստախոսներ են):
   Կարող եք մի գործչի նշել, որ ըստ ձեզ ստախոս չէ???’

   Comment by blansh — September 26, 2007 @ 3:06 am

6. Լրագրողը իր բլոգում գրում է, որ Լեւոն Տեր-Պետրասյանը երկար լռությունից հետո “ոչինչ” չասաց:

   Իմ Վաշինգտոնյան քաղաքագետ ընկերը շատ ոգևորված էր Լ.Տ.Պ.–ի խոսելու փաստից: Ասաց՝ դրական է գնահատում, որ լռությունը խախտել է: Բայց հարց է առաջանում՝ խախտելով հանդերձ ի՞նչ է ասել: Արդյո՞ք նոր բան է ասել՝ որ իշխանությունը կրիմինալիզացված է և կոռումպացված, գրում են գրեթե բոլոր թերթերը, որ ԼՂՀ հակամարտությունը փակուղի է մտել՝ խոստովանում են անգամ միջնորդները, որ շրջափակումը դեռ շարունակվում է՞….Մի խոսքով, Լևոնի ելույթը ոչ միայն ոգևորող չէր, այլև ճիշտ հակառակը՝ շատ հիասթափեցնող էր:
   Ես ինքս դեմ եմ, որ Լևոնը վերադառնա: Նախ՝ ժամանակն է նոր սերնդի քաղաքական գործիչներին առաջ մղելու համար: Հոգնել ենք և Ղարաբաղյան կլանից, և ՀՀՇ–ականներից էլ: Նրանք նույն սերնդի, նույն կուլտուրայի մարդիկ են, որոնք իրարից ոչնչով չեն տարբերվում: Մեկը մյուսի շարունակությունն է:

   Comment by blansh — September 26, 2007 @ 3:29 am

7. Ես ամենեւին էլ պատահական չնշեցի, որ այդ ցուրտ ու մութ տարիներին երեխաներ եմ ունեցել: Այո, նորից եմ կրկնում մութ ու ցուրտ էր, բայց ապագայի նկատմամբ հույս կար: Ես հիմա հատ-հատ չեմ թվարկի բոլոր այն օբեկտիվ պատճառները, որոնց հետեւանքները մենք զգացինք պատերազմի (նաեւ` հետպատերազմյան տարիներին): Իսկ համեմատությունտ տեղին չի, որովհետեվ “եվրոհյուսիսային պողոտայի” արդյունքն ու հետեւանքը` այսօր իրենց տներից բռնի վտարված ու փողոցում հայտնված մեր հարյուրավոր համաքաղաքացիներն են:

   Ուրախ եմ, որ բերած փաստարկս համոզիչ է: Ինչ վերաբերվում է հարցիդ, ապա ասեմ որ մեկին չէ, կարելի է շատերին նշել, բայց կոնկրետ այ դեպքում խոսքը վերաբերվում է պետության թիվ մեկ պաշտոնը զբաղեցրած անձին: Երկրի ղեկավարը իրավունք չունի խաբելու, ստելու: Այսօրվա իրավիճակը հենց դրա արդյունքն է…
   Այս մարդը 98-ին իրավունք ունե՞ր ՀՀ Նախագահ դառնալու: Ո՜չ: Ինքը հրապարակավ ասեց որ ունի, քանի որ այն ժամանակ ՀՀ Սահմանադրությունը պահանջում էր մինիմում տաս տարվա քաղաքացիություն, ու ըստ իրեն այդ ժամանակ 8 տարեկան Հանրապետությունում ոչ-ոք չեր կարող տաս տարվա ՀՀ քաղաքացիություն ունենալ: Կրկնում եմ, դա իր` Քոչարյանի պատճառաբանությունն էր: Իսկ ինչպես պատահեց, որ նա 2003-ին մոռացավ որ ՀՀ-ն 12-13 տարեկան է…

   Comment by Վահագն Ղուկասյան — September 26, 2007 @ 4:33 am

8. Blansh, ed lragroxy ov e, vor ira xosqy mechberel es???
   Bayc, amen depqum es hamadzayn em ed lragroxi het, apaga naxagahy voch qocharyanakan, voch el levonakan piti lini;;;;;;;;;;;;;;
   Lavaguyn tarberaky hayeri amenabnorosh u azatamit ujn e,,,,,,,,,,
   Qarozchutiun chem anum, bayc dashnakneric lavy chka

   Comment by Seroj — September 26, 2007 @ 10:01 am

9. Վահագն Ղուկասյան jan, asem qez du erevi mi qani erjanikneric es exel, vor 90-akannerin huys es unecel, es ed el chunei u ete hamematelu linem erku jamanaknern el, es aveli gnahatum em qocharyanenc ashxatanqy, lavony ban charec u menak es che, bolory anyndhat hishecnelu en iran da, xorurd chei tal teknacuyutyuny dnel, inch hexinakutiun uni, da el kgci.

   Comment by Seroj — September 26, 2007 @ 10:03 am

10. Միակ բանը որ ինձ ոգեւորում է այս ամբողջ պատմության մեջ, դա նա է, որ միգուցե կկոտրվի այն աքսիոման,որ ,,միեւնույնն է Սերժն է լինելու,,;;;;մի քիչ աշխուժություն է մտել, մի քիչ շարժ կա;;;;;իսկ թե ով ում կընտրի, դա այդքան էլ էական չէ;;;;կարեւորը ԸՆՏՐԻ:::::Էտ ընդդիմադիրները մեկ մյուսին այնքան էին սեւացրել, որ թվում էր ընտրապայքար չի լինի;;;;;;;մեկա սերժն ա;;;

    Comment by kuku — September 26, 2007 @ 12:03 pm

11. ajs ameni mexavor@ henc Levonn a, tox chberer Qoch-in, vor na el ansnorhakal chgtnver

    Comment by arman — September 27, 2007 @ 11:36 am

12. Բաց նամակ Սերժ Սարգսյանին
    կամ
    Սերժ Սարգսյանը, ստախոս է՞, թե` հանցագործ

    Պարոն Սարգսյան, օրերս կարդացի ՙԱզգ՚ օրաթերթին տված Ձեր հարցազրույցը: Ձեզ պատասաններում նկատել եմ միմիանց հակասող մտքեր, որոնց կապակցությամբ էլ որոշեցի գրել այս բաց նամակս: Ես կանրադառնամ դրանցից մի-քանիսին: Այսպես, հարցազրույցում նշում եք`
    ՙԳիտեք, կառավարության ղեկավարը պետական ապարատի բազմաթիվ խողովակներով տեղեկություն ստանալու հնարավորություն ունի: … Եվ խնդրում եմ հաշվի առնեք, որ ես բավական երկար ժամանակ աշխատել եմ պաշտպանության նախարարությունում, ազգային անվտանգության համակարգում, ներքին գործերի նախարարությունում, այսինքն` կառույցներում, որտեղ գիտեն, ինչպե՞ս ստանալ տեղեկատվություն…՚
    Այո, պարոն Սարգսյան, Դուք ճիշտ եք: Ինչ խոսք որ հենց այս կառույցներում պետք է լավ գիտենան, թե ինչպե՞ս ստանալ տեղեկատվություն: Կարող եիք նաեւ օրինակներով խոսել` ՙՀոկտեմբերի 27՚-ի քր.գործի 7-րդ հատորի 170-րդ գործ թերթում ՀՀ ԱԱՆ հատուկ նշանակության զորամասի սպա Ղազար Սարգսյանի ցուցմունք է տվել այն մասին, որ նա հավաքագրված է եղել ՀՀ ԱԱՆ հետախուզական վարչության աշխատակիցների կողմից: Պարբերաբար հանդիպել է վերջիններիս ու նրանց տրամադրել իրեն հայտնի` հատուկ ծառայություններին հետաքրքրող տեղեկություններ` ՙՆայիրին ինձ ասած որ ցանկանում է կռվող տղեքից միություն ստեղծել, ինծ էլ առաջարկեց մտնել այդ միության մէջ որպես կռված տղայի: Նա ասաց, որ տեսել է ինչ որ մարդկանց եւ խոսացել է նրանց հետ այդ մասին, նա վարքաբեկում էր երկրի ղեկավարներին ասում էր բոլորին մորթել է պետք…՚: Մի օրինակ էլ բերեմ նույն հատորի 175-րդ գործ թերթից, ԱԱՆ մայոր Մելքոն Եսայանի ցուցմունքից, որ ահաբեկիչներից Էդիկ Գրիգորյանի տանը, Նաիրին իրեն ասել է` ՙ Նաիրի Հունանյանն ասաց, որ ներկա ծանր վիճակի փոփոխման միայն մի ելք է տեսնում, որ անհրաժեշտ է միայն գրավել փոստը, հեռուստատեսությունը եւ օդանավակայանը: Կոչով դիմել ժողովրդին եւ դրանից հետո ամեն ինչ կկատարվի…՚: Այս ցուցմունքները փաստում են Ձեր խոսքերը, որ անվտանգության ծառայություններում, իրոք գիտեն թե ինչպե՞ս ստանալ տեղեկատվություն: Զբաղեցրած պաշտոններին համապատասխան ինֆորմացիա ստանալը դժվար գործ չի: Բայց դրանից մեզ` ՀՀ Քաղաքացիներիս ի՞նչ, երբ ինֆորմացիա ստացողներիդ աչքի առաջ տեղի ունեցավ ՙՀոկտեմբերի 27՚-ը: Այսպիսով փաստում եմ, որ Դուք ստախոս եք: Հակառակ դեպքում ստացվում է տեղյակ եք եղել ՙՀոկտեմբերի 27՚-ի ահաբեկչության ծրագրին, բայց այն կանխելու համար ոչինչ չեք ձեռնարկել: խոսում` չեք կարողանում տիրապետել ինֆորմացիայինայլ նույնիսկ այդ ուղղությամբ ոչ-մի աշխատանք չեք իրականացրել: Իսկ սա արդեն հանցագործություն է: Եվ ուրեմն, կամ` ստախոս եք, կամ` հանցագործ:

    Շարունակեմ մեջբերել: Ասում եք` ՙԵրրորդ գործառույթը պետք է լինի` օրենքները հստակ իրականացնելը եւ կարգուկանոն հաստատելը: Այսինքն՝ պետք է ունենալ օրենքի տառին հետեւող ոստիկանություն, անվտանգության մարմիններ, դատարան, դատախազություն՚:
    Այո իհարկե պետք է լինի, պետք օրինապաշտ ոստիկանություն, դատախազներ ու դատավորներ ունենալ: Բայց Դուք դա չեք կարող: Դուք ՀՀ Քաղաքացիներիս հավատ չեք կարող ներսշնչել: Որովհետեւ, նորից եմ կրկնում` Դուք ստախոս եք, հակառակ դեպքում` հանցագործ:
    Իսկ ընդհանրապես, երբ ասվում ` ՙպետք է լինի՚, ՙպետք ունենալ՚, դա նշանակում է` չկա, չունենք: Բա այս 10 տարիներին, ինչո՞վ էիք զբաղված… Այսօրվա իրավիճակը 5 ամիսների հետեւանք չի, եւ իզուր մեր ամենակարող Աստծուն Ձեզ վկա մի բերեք: Դուք պատասխանատվություն եք կրում վերջին 10 տարիների համար, եւ ոչ-թե միայն վարչապետ նշանակված ժամանակահատվածի:

    Ցանկացաք խոսել թիմի մասին: Դե ինչ, եկեք խոսենք: Բայց մինչ այդ բացատրեք հասկանանք, այդ ինչպես է պատահում, որ Սերժ Սարգսյանը թիմով աշխատել է սիրում, իսկ վերջին 10 տարիների ընթացքում մենք իրեն անհնդատ նոր թիմերի հետ ենք տեսնում: Ո°չ պարոն, Դուք չեք կարող թիմով աշխատել, Դուք սիրում եք թիմերի մեջ լինել, ու հենց ներսից այդ թիմերը քանդել ու դավաճանել: 98-ին Դուք դավաճանեցիք ձեր թիմին: 98-ից հետո ձեր կողքին բազմաթիվ թիմեր են հայտնվել, որ հետո պիտի քայքայվեին ու պառակտվեին: 10 տարի մենք ականատեսն ենք լինում, թե ինչպես եք դուք դաշնակիցներ փոփոխում, օգտագործում, փչացնում նրանց ու դուրս շպրտում, դառձնում` գրպանի կուսակցություններ… Այո դուք թիմով աշխատել չեք սիրում, սա է ձեր ձեռագիրը` Քանդել, պառակտել, փոշիացնել, ամայացնել Հայաստանի քաղաքական դաշտը, ինչես որ արել եք Ղարաբաղում: Քանի՞սն են մնացել Վազգեն Սարգսյանի ՙԱրծիվ երկրապահներից՚, քանիսն են մնացե՞լ Աշոտ Նավասարդյանի Անկախական հանրապետականներից…

    Ասում եք` ՙ…միշտ եղել եմ մեծ թիմի մի մասնիկ՚, - Այդ ի՞նչ ՙմեծ թիմ՚-ի մասին էր խոսքը, որ մասնիկն եք հանդիսանում: ի՞նչ մեծ թիմի մասի է խոսում Անկախ Հանրապետության պետական ծառայողը: Ինչպե՞ս է կոչվում այդ ՙմեծ թիմը՚ ԿԳԲ՞… Միգուցե ՙմեծ թիմի՚ մասին Ձեր արտահայտությունը Հայաստանցի ընթերցողներին չեր հասցեյագրված, այլ ՙԱզգ՚ թերթի սեփականատիրոջ միջոցով պորտֆեյնին կարոտած հյուսիսցիներին: Միգուցե հենց դա նկատի ունենալով եք որոշեցիք արագ առձագանքել` ՙարդյո՞ք գիտի, Սերժ Սարգսյանը՚ հոդվածին…

    Հարցազրույցում գովաբանում եք ՀՀ ԱԺ վերջին ընտրությունները ու նշում, թե դա Հայաստանի Հանրապետության հաղթանակն է: Ո՞րն է հաղթանակը, պատգամավորների գերակշիռ մեծամասնության ինտելեկտուալ հետամնացությունը՞, քաղաքական անգրագիտությունը՞: Միգուցե՞ նրանց ՙգողական՚ կոչված գիտելիքներն էին համապատասխանում, որ Ձեր դաբրոյով պիտի ազգիս օրենսդիրները կարգվեին: Հիմա էլ դրանց ՙծաղիկներ՚ եք անվանում: Ովքե՞րն են այդ ՙծաղիկները՚, ՙԼֆիկ Սաոն՚, թե Ձեր հարազատ Սաշկո ախպերը: Ո՞րն է հաղթանակը, որ ԱԺ-ում ինտելեկտուալների դիֆիցիտ է առաջացել ու դեռեւս ձեւավորված չեն ԱԺ միջազգային պատվիրակություններից երեքը:

    Հա, լավ ասացիք` ՙսուտը շատ կարճ կյանք ունի, եւ բոլորը գիտեն, որ եթե ինձ ստում են, ես այլեւս չեմ կարող աշխատել այդպիսի մարդկանց հետ՚: -
    Շատ բարի, մեզ էլ ստախոսներ պետք չեն: Մենք էլ չենք ուզում ստախոսների հետ միասին նախագահ ու քաղաքացի աշխատել…

    Իսկ եթե ստաոոս չեք, նորից կկրկնեմ` ուրեմն հանցագործ եք:

    Վահագն Ղուկասյան
    Փարիզ, 18 Սեպտեմբեր, 2007

    Comment by Վահագն Ղուկասյան — September 27, 2007 @ 3:39 pm

13. ———————ՔԱՂԱՔԱԿԱՆ ՍՊԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ————————–
    շարքից

    ԻՆՉ ԶԱՐԳԱՑՈՒՄՆԵՐ ԿԼԻՆԵԻՆ ԵԹԵ ԿԵՆԴԱՆԻ ՄՆԱԻՆ Ա.ՆԱՎԱՍԱՐԴՅԱՆՆ ՈՒ Ռ.ՆԱՎՈՅԱՆԸ

    Վերջերս, երբ թիկնապահ-սափրագլուղներին առիթով, երբ վերհիշեցի Հենրիկ Խաչատրյանի ու Արծրուն Մարգարյանի սպանությունները, ու այդ դեպքերը հիշատակեցի, որպես Ռոբերտ Քոյարյանի կողմից ՀՀ նախագահի պաշտոնը զբաղեցնելուց հետո Հանրապետությունում կատարված առաջին աղմկոտ սպանություններն էին, ակամայից հիշեցի նաեւ բոլոր մյուս սպանություններն ու հայտնի գործիչների հանկարծամահության դեպքերիը, որոնք նույնպես կատարվեցին Քոչարյանի հայտնվելուց հետո: Բայց ինքս ինձ բռնացրի նրանում, որ կասկած հարուցող այդ դեպքերը սխալ ժամանակահատվածից եմ դիտարկում:
    Կարծում եմ պետք է հաշվի առնէի նաեվ, որ Քոչարյանը 1 օրում չվորոշեց ու դարձավ նախագահ: Անշուշտ իշխանափոխության նախապատրաստական գործողություններ էլ են տեղի ունեցել, այսպես ասած` թավշէա հեղաշրջման ժամանակաընթացքում: Հետեվաբար, այդ ընթացքում տեղի ունեցած բոլոր գործողություններն, ինչպես նաեվ քաղաքական գործիչների կամ կարեվոր դերակատարում ունեցող պաշտոնյաների մահվան փաստերը նույնպես ուսումնասիրության կարիք են զգում:
    Հիշեցնեմ երկու անուն, որոնք էլ առաջարկում եմ դիտարկենք վերջին 8-9 տարիներին տեղի ունեցած քաղաքական իրադարձությունների համատեղքստում:

    Ռուբեն Նավոյան : Ազգային Ազատագրական ՇԱՐԺՄԱՆ ակտիվ նվիրյալ, մինչեվ 97թ. ՆՆ 7-րդ վարչության (գաղտնի ոստիկանության) պետ: 97-ից Երեվանի քաղաքապետարանի, առեվտրի վարչության պետ: Վանո Սիրադեղյանի ամենավստահելի կադրերից էր, ՆՆ-ում անձամբ ենթարկվել է նախարարին, իսկ քաղաքապետարանում` անձամբ քաղաքապետին: 1997թ.-ին Նավոյանին ծանր վիճակում տեղափոխեցին Փարիզի հիվանդանոցներից մեկում բուժելու…Նավոյանը մահացավ ՙարյան վարաքից՚:

    Աշոտ Նավասարդյան - Սովետական տոտալիտար ռեժիմի օրոք Խ.Հայաստանում գործող հակախորհրդային, ընդհատակեա Ազգային Միածյալ կուսակցության երդվյալ անդամ, Անկախ Հայաստանի գաղափարի նվիրյալ: Հակասովետական, հակա ռուսական գործիչ: Բնավորությամբ` չոր ու ռազմական: 1997 թ. նոյեմբերի 3-ին Նավասարդյանը հանկարծամահ եղավ:

    Այժմ արաջարկում եմ միասին վերլուծենք մի քանի կարեվոր հանգամանքներ, մանրամասներ, ու փորձենք գտնել այն հարցի պատասխանը, թէ ՀՀ-ում քաղաքական իրադարձությունները ինչ շարունակություն կունենաին, եթե 1998թ.իշխանափոխությանը նախորդող ամիսներին կյանքից չհեռանաին Նավոյանն ու Նավասարդյանը:

    Հիշատակած անուներն ու դեպքերը միմիանց հետ որեւէ կապ չունեն, ուստի սկսեմ Ռ.Նավոյանից:
    Այսպես, 1995թ., Վանո Սիրադեղյանի ղեկավարած Ն նախարարության օպերատիվ հետախոզական տեղեկատվություն է ստանում (իսկ օպերատիվ հետախուզական հաղորդագրություններն էլ ստացվում էին Ռ.Նավոյանի ղեկավարած ՆՆ գաղտնի ոստիկաններից, որոնք կարող են գտնվել ցանկացած բնագավառում): Տեղեկատվության համաձայն դաշնակցական Վահան Հովանեսյանի եվ ԽՍՀՄ ՊԱԿ-ի նախկին աշխատակից առնիկ Իսագուլյանի գլքավորությամբ ստեղծվել է հանցավոր խումբ, որոնց նպատակն էր ահաբեկչության միջոցով հեղաշրջում իրականացնել: ՆՆ եվ ԱԱՊՎ-ի աշխատակիցների համատեղ օպերատիվ գործողությունների արդյունքում հանցավոր խումբը բացահայտվեց, հեղաշրջումը տեղի չունեցավ: Ռ.Նավոյանն էր մասնագիտության բերումով առաջինը այդ լուրը Վանո Սիրադեղյանին հայտնել:
    Ռուբեն Նավոյանը Վանո Սիրադեղյանի հետ միասին տեղափոխվեց Երեվանի քաղաքապետարան, որից հետո Քաղաքապետարանի ու թաղապետարանների առեվտրի ու սպասարկման բոլոր բաժիններում մեկ-երկու նոր կադրեր ավելացան, բոլորն էլ նախկին գաղտնի ոստիկաններ:
    Անվիճելի է, որ Վանո Սիրադեղյանի ղեկավարած ոստիկանական համակարգը տվեց գովելի արդյունքը… Դա չեն հերքում նաեվ իշխանության թեւերը (բացառությամբ մի երկու անհատի), որ Վանոն օրենքօվ իրենից պահանջվող բոլոր պարտականությունները կատարել է անթերի (խոսքը քրեականների դեմ մղված պայքարին է վերաբերվում): Բայց կա նաեվ այն ճշմարտությունը, որ այդ գովելի արդյունքներում մեծ դեր ուներ հանգուցեալ Ռ.Նավոյանը:
    Հետեվաբար Ռ.Նավոյանի ու նրա օրինական ձեվով գաղտնի հանձնարարություններ կատարող նախկին աշխատակիցները տեղափողվեցին քաղաքապետարան ու համայնքներ: Այս կարեվոր իրադարձություն չեր կարող վրիպել ԱԱ, իսկ Սիրադեղյանի քաղաքապետարան տեղափոխվելուց հետո, նաեվ` Ն նախարար դարձած բազմամյա չեկիստական փորձառու Սերժ Սարգսյանի աչքից :
    Բնական է չէ՞, որ մինչեվ 98-ի իշխանափոխությունը, այդ դավադրությունը պետք է որ խիստ քողարկված լինեին, ծրագրերի գաղտնի մշակումներ, հակառակորդի թիմում վերբովկաներ, եւ այլն… Իսկ կարող էր Սերժ Սարգսյանը առանց նիարդանանալու ծրագրեր մշակել այն դեպքում, երբ աչքի առաջ տեսնում էր երիտասարդ, առողջ, հետախուզական աշխատանքում բարձր արդյունքներ ցույց տված Նավոյանին, որն իր շուրջն էր հավաքել ու Երեվանով մեկ տարածել իր փորձձառու տղաներին: Իհարկե այդ իրողությունը Սերժին հանգիստ չէին կարող տալ, չէ որ խոսքը ոչ միայն փորձառու աշխատակցի մասին չէ, այլ նաեվ Վանո Սիրադեղյանի հավատարիմ զինակիցն էր Նավոյանը, իսկ Վանո Սիրադեղյանը դավադրության կողմնակիցը չեր:
    Այսպիսով, Ռուբեն Նավոյանը պոտենցիալ վտանք էր 1998 թվականին իրականացված իշխանափոխության ծրագրի նախապատրաստական փուլում: 95-ին նա արդեն ապացուցէլ էր դա…

    Իսկ այժմ էլ դիտարկենք նույն այդ ժամանակաընդացքը եւ փորձենք հասկանալ, թէ ՀՀ-ում քաղաքական իրադարձությունները ինչ շարունակություն կունենաին, եթե 1998թ.իշխանափոխությանը նախորդող ամիսներին կայանքից չհեռանար քաղաքական գործիչ` Աշոտ Նավասարդյանը:
    Ես հաճախ էի այցելում երջանկահիշատակ Աշոտ Նավասարդյանին, ՀՀԿ իր աշխատասենյակում, շատ թունդ թեյի (ՙչեֆիր՚) սեղանի շուրջ զրուցում, հիշում եինք ՇԱՐԺՄԱՆ առաջին տարիները, Աշոտը նաեւ շատ էր սիրում ԱՄԿ-ի ու բանտային արկածներից պատմել, իսկ ինձ էլ հետաքրքրում էր անկախականների անցած ճանփան…
    Վերջին անգամ Աշոտի հետ հանդիպեց 1997թ.-ին, երբ Նավասարդյանը արդեն վերադարձել էր երմանիայից, որտեղ ռազմավարական հետազոտությունների մարշալի կենտրոնի դասընթացներին էր մասնակցել ու ռազմավարի որակավորում ստացել: Ահա այդ հանդիպման ընթացքում, երմանիա մեկնելու ու ռազմական ուսում ստանալու առիթով, Աշոտի հետ իմ ունեցած զրույցից մոտավորապես այս էի հասկանում, Որ ՀՀ քաղաքական վերնախավը 1996թ. հայտնի դեպքերի առիթով ՀՀ բանակում կադրաին փոփոխությունների կարիք է զգում, Վազգեն Սարգսյանը այլ բնագավառ էր տեղափոխվելու, իսկ Վազգենն էլ, որ իրոք անկեղծորեն հպարտանում էր Ազգային Բանակով, այդ Բանակում իրեն փոխարինողի Աշոտ Նավասարդյանին էր տեսել:
    Փաստ է նաեւ, որ Աշոտ Նավասարդյանին Վազգեն Սարգսյանը գնահատում ու հարգում էր նաեւ, որպես քաղաքական ու ազգային գործչի եվ հաճախ էր Նավասարդյանի հետ խորդակցում: Բնականաբար, այն ինչ որ տեղի ունեցավ 1998թ. ամանօրեա տոներից հետո, մինչեւ նախագահ Տեր-Պետրոսյանի հրաժարականն ու դրանից հետո ՙՀանրապետականների՚ առնետավազքը ՙՀանրապետությունից՚ դեպի ՙԵրկրապա՚: Այդ ամենը ավելի հավանական էր այլ ընթացք ունենար եթե կենդանի լիներ Նավասարդյանը: Նավասարդյանին ճանանչողները կբացառեն, որ նրա կենդանության օրոք ՀՀԿ-ում ՙՌուսաստան-Բելոռուսին՚ կողմնակիցներ կարող եին հայտնվել: ՙ27՚-ի դեպքերից հետո, եթե Հայոց բանակը անկախական Աշոտ Նավասարդյանը ղեկավարեր, ապա ավելի հավանական էր 2-րդ հեղաշրջումն իրականանար, այս անգամ միայն զինորականների գլխավորությամբ, քանի որ Նժդեհյան գաղափարակիր Նավասարդյանը, չեր ենթարկվի ռուսական կողմնորոշում ցուցաբերած իշխանություններին, ինչպես Նժդհեն չենթարկվեց դաշնակցական իշխանություններին Զանգեզուրում: ՙ27՚-ից հետո, առաջին 4-5 ամիսներին ՀՀ զինվորական շրջանակներում բավական է ասվեր` ՙի վրեժ՚, որից հետո ղարաբաղյան կլանը բանտերում կհայտնվեր, ոչ թէ ՙգույք պարտկի դիմաց՚ անվանումով Հայաստանը կծախեին…
    Բնականաբար այսպիսի հեռանկարները չէին կարող ռուսներին ձեռնտու լինել, իսկ այսպիսի հեռանկարները չզարգացան, որովհետեվ 1997 թ. նոյեմբերի 3-ին Աշոտ Նավասարդյանը հանկարծամահ եղավ:

    Իսկ այսօրվա ՙՀանրապետականները՚, ուղակի թող գետինը մտնեն…

    Comment by Վահագն Ղուկասյան — September 27, 2007 @ 4:54 pm

14. inz tvum e, aysqanic heto, levony anpayman partavor e arajadrvel;;;
    te che kstacvi….qnnadatecin,paxav;;;
    es depqum aveli lav e cec utel, qan te paxnel;;;))

    Comment by kuku — September 27, 2007 @ 6:45 pm

15. Այս օրերին, մամուլի միջոցներով ու ֆորումներու, հաճախ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանին ուղված որոշ հարցեր եմ կարդում : Հարցեր, որոնց պատասխանները ուղիղ 10 տարի առաջ ենք լսել: Այդ հարցերը իրենց մեջ նաեւ մեղադրանքներ էին պարունակում: Ու չնայած ՀՀ Հիմնադիր նախագահը դեռ այն ժամանակ հստակեցումներ մտցրեց ու սպառիչ պատասխաններ տվեց, բայց ինչպես տեսնում ենք որոշ շրջանակների կողմից այդ հարցերը ժամանակ առ ժամանակ շրջանառության մեջ են դրվում: Նպատակը հասկանալի է, նրանց չի էլ հետաքրքրում իրենց հարցերի պատասխանները: Դրանք ընդամենը փորձում են անտեղյակ մարդկանց ապակողմնորոշել… Այդ իսկ նպատակով, ցանկություն ունեցա այստեղ նույնպես տեղադրել այդ հարցերն ու պարոն Տեր-Պետրոսյանի պատասխանները:
    Շատ է խոսվում այն մասին, որ պարոն Նախագահը ասել է. >, իսկ թե ի՞նչ առիթով է դա ասվել եւ ի՞նչ է նկատի ունեցել Տեր-Պետրոսյանը, այդ մասին հաճախ հիշողները փաստորեն չեն ցանկանում խոսել:

    ԱՐԱՅԻԿ ՄԱՆՈՒԿՅԱՆ (Արմենպրես) - Պարոն նախագահ, վերջին տարիներին մեր քաղաքական գործիչների կողմից հատկապես շատ է խոսվում ազգային գաղափարախոսության, ազգային ծրագրերի անհրաժեշտության մասին, իսկ Դուք մի առիթով նշեցիք, որ ազգային գաղափարախոսությունը կեղծ կատեգորիա է: Կարելի՞ է իմանալ` դա ի՞նչ մեկնություն ուներ` քաղաքակա՞ն, գիտակա՞ն, թե՞ փիլիսոփայական, եւ արդյո՞ք Դուք ընդունում եք անհատի գործոնը պատմության մեջ եւ մասնավորապես մեր պետության կայացման գործում:

    ԼԵՎՈՆ ՏԵՐ-ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ(Հայաստանի Հանրապետության նախագահ)- Ես արտահայտել եմ ոչ փիլիսոփայական, ոչ քաղաքական, ոչ էլ գիտական միտք: Ես արտահայտել եմ ընդամենը շատ պարզ միտք. շատ պարզ, մարդկային միտք, որը բխում է ժողովրդավարության իմ հասկացությունից: Ես ասել եմ ազգային գաղափարախոսությունը կեղծ կատեգորիա է: Այսօր էլ կրկնում եմ, վաղն էլ կասեմ:
    Ի՞նչ նկատի ունեմ: Ի՞նչ են այդ մարդիկ հասկանում ազգային գաղափարախոսության տակ: Մեկ բան` ամբողջ ազգը պետք է ընդունի այդ գաղափարախոսությունը: Ես այսպես եմ հասկանում: Ամբողջ ազգն ընդունում է մեկ գաղափարախոսություն միայն տոտալիտար համակարգերում, միայն իդեոլոգիական պետություններում: Իսկ եթե ժողովրդավարություն է, ապա ոչ ոք ոչ ոքի չի կարող պարտադրել որեւէ գաղափարախոսություն: Հայաստանում այսօր առկա բոլոր գաղափարախոսությունները` լինի դա կոմունիստական, սոցիալ-դեմոկրատական, լիբերալ-դեմոկրատական, ազգայնական, թե ծայրահեղ-ազգայնական` ինձ համար ազգային գաղափարախոսություններ են, որովհետեւ սրանցից յուրաքանչյուրն իր մեջ է տեսնում ազգի խնդիրների լուծման լավագույն ճանապարհը: Եթե ազգին պարտադրվում է ազգային գաղափարախոսություն, դրանով խաչ եք քաշում ժողովրդավարության վրա: Կա´մ մեկը, կա´մ մյուսը: Այո´, հնարավոր է ազգին պարտադրել մի գաղափարախոսություն: Այդպիսի բան տեսել ենք եւ տեսել ենք նաեւ դրա հետեւանքները:

    Շատ է խոսվում նաեւ, որ Տեր-Պետրոսյանը ասել է >: Այստեղ նույնպես թյուրիմածություն կա: Եւ խոսքը ամենեւին էլ չի վերաբերվում արդեն հրաժարական տված նախագահին: Դա կոնկրետ 2001թի. նախագահական ընտրություններին է վերավերվել.

    ՎԱՐԴԱՆ ՎԱՐԴԱՆՅԱՆ (ՀայFM ռադիոկայան) - Պարոն նախագահ, Ձեր այն հայտարարությունից հետո, երբ ասացիք, որ 2001թ. նախագահական ընտրություններին չեք առաջադրվի, քանի որ այդ հնարավորությունը չի ընձեռում օրենքը, այդ հայտարարությունից հետո հեռուստաելույթում Սամվել Գեւորգյանն ասաց, որ դեռ միանշանակ չէ եւ պետք է պարզել, թե օրենքը հնարավորություն տալի՞ս է, թե՞ ոչ: Քաղաքական գործիչներ էլ նման ակնարկներ արեցին: Հարցս հետեւյալն է, 2001 թվականի նախագահական ընտրություններին չմասնակցելու Ձեր վճիռը վերջնակա՞ն է, թե՞ հնարավոր են այլ տարբերակներ. մասնավորապես` դիմեք Սահմանադրական դատարան` օրենքին համապատասխանությունը վճռելու համար:

    - Ո´չ, ես չեմ դիմի Սահմանադրական դատարան, միայն եթե ազգովի խնդրեք, միայն այդ ժամանակ կառաջադրվեմ:
    Խոսվում է նաեւ, Տեր-Պետրոսյանը իրեն անսխալական մարդ է համարել: Ի դեպ այս հարցի պատասխանը նաեւ վերաբերվում է այժմ հնչող այն հարցերին, թե ինչպիսի կադրերով է ցանկանու հանդես գալ ՀՀ Հիմնադիր-նախագահը.

    ՆԱՐԻՆԵ ՄԿՐՏՉՅԱՆ (ՙ,,Նոր հազարամյակ,, ամսագիր) - Պարոն նախագահ, ես իմ հարցը տալիս եմ ելնելով այն համոզումից, որ Դուք հակված չեք Ձեզ համարել անսխալական: Ասացեք խնդրեմ, եթե Ձեզ հնարավորություն տրվի ուղղելու Ձեր կառավարման ժամանակահատվածում կատարած որեւէ սխալ, Դուք ո՞ր սխալը կնախընտրեիք ուղղել:

    - Դժվար հարց եք տալիս: Մի սխալ ես չէի ուղղի. հավանաբար, տասնյակ սխալներ կուղղեի: Երբեմն կարելի էր ավելի ճիշտ կողմնորոշվել կադրերի ընտրության հարցում, ոչ միայն ես, այլ նաեւ մեր ողջ գործադիր իշխանությունը կարող էինք ավելի համարձակ լինել տնտեսական բարեփոխումների իրականացման գործընթացում: Մենք ունեցել ենք, այո´, ե´ւ վրիպումներ, ե´ւ հապաղումներ: Պատմությունը հետին թվով դատելիս միշտ կարելի է այնպես սրբագրել, որ ստեղծվի իդեալական գործունեություն: Այնպես որ, մեկ սխալ ես չեմ նշի. տասնյակ սխալներ կարելի է նշել…

    Շատ է ասվում նաեւ այն մասին, որ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը ժողովրդին խորհուրդ է տվել հարեվաններից պարտքեր անելով յոլա գնալ: Սա շրջանառության մեջ է դրել > կոմիտեյի մեջ կծկված, հետագայում ՀՀՇ-ում պարակտումներ իրականացրած, Վազգեն Մանուկյանի հետ ԱԺՄ մեկնած, իսկ այնուհետեւ Քոչարյանի կողմն անցած ու մի-քանի տարի ժողովրդին թալանած: Ազարտային խաղերի հայտնի սիրահար Դավիթ Վարդանյանի կողմից: Եվ հարցն էլ , առաջին անգամ հենց ԱԺՄ-ի > թերթի լրագրողի կողմից է հնչել.

    ՄԱՐԻՆԱ ԳՐԻՈՐՅԱՆ (ՙԱյժմ՚) - Պարոն Տեր-Պետրոսյան, անցած տարիների ընթացքում Դուք մի քանի խորհուրդ եք տվել մեր բնակչությանը, թե ինչպես հայթայթել գոյության միջոցներ: Այն է` դիմել բարեկամներին կամ պարտք վերցնել հարեւաններից կամ վաճառել ունեցվածքը: Իսկ հիմա, երբ այս միջոցները սպառված են, Դուք ի՞նչ խորհուրդ կտայիք այդ մարդկանց, այն քաղաքացիներին, որոնք ստանում են երեք կամ հինգ հազար դրամ աշխատավարձ:

    ԼԵՎՈՆ ՏԵՐ-ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ(Հայաստանի Հանրապետության նախագահ)- Դուք ո՞ր թերթն էիք ներկայացնում:
    - ՙԱյժմ՚:
    - ՙԱյժմ՚, պարզ է: Դուք, ինչպես միշտ, աղավաղում եք իմ ասածները: Ես ոչ մի նման խորհուրդ չեմ տվել: Կարող եք վերցնել իմ ելույթի ձայնագրությունը եւ կտեսնեք, որ նման բան գոյություն չունի: Ուզո՞ւմ եք ասեմ` ես ինչ եմ ասել: Ես ընդամենը արձանագրել եմ փաստը: Երբ ինձ հարց է տվել, հիշում եմ ով է հարց տվել` Դավիթ Վարդանյանը, թե ինչպես է ապրում ժողովուրդը, եթե նրա աշխատավարձի արժեքը հավասար է երկու ձվի արժեքին, ես ասել եմ` ինչպես են ապրում: Ուրեմն ինչ-որ տեղից ինչ-որ բան հայթայթում են` կա´մ իրենց պահուստներն են օգտագործում, կա´մ իրենց բարեկամներից պարտք են վերցնում: Եվ դուք սա դարձրել եք խորհուրդ, արդեն հինգ տարի է` կրկնում եք, չեք էլ ձանձրանում: Կարող եք էլի տասը տարի կրկնել:

    - Ես միայն ավելացնել, որ մեջբերածս հարց ու պատասխանները տեղի են ունեցել 1997թ. սեպտեմբերի 26-ին: ՀՀ Նախագահ Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի մամուլի ասուլիսի ժամանակ: Ասուլիս, որին մասնակցում եին հայկական եւ արտասահմանյան ավելի քան 37 լրատվամիջոցների ներկայացուցիչներ:
    Ի դեպ հայկական լրատվամիջոցների գերակշիռ մեծամասնությունը ընդիմադիրներ էին : Դե հիմա թող ձեռքները դրեն խղճներին ու ինքներն իրենց պատասխանեք` նման ասուլիսներ վերջին տասը տարում, գոնե մեկ անգամ տեսել են…

    Comment by Վահագն Ղուկասյան — September 29, 2007 @ 5:19 am

16. Չե´, տղե´ք, այստեղ տարօրինակ ոչինչ չկա : Տարօրինակն ընդհամենը առաջին հայացքից է: Մենք ավելի հաճախ, քաղաքական դեմքերի հայտարարությունների մեջ փորձում ենք խոսքերի տակը թաքնված տողեր փնտրել , ինչ որ մարդկանց կամ խմբերի ականջներ փնտրել : Ու նման դեպքերում ուշադրություն չենք դարձնում պարզ արտահայտված խոսքերին ու դրանց իմաստին (ասացի մենք, առաջին հերթին նկատի ունենալով ինքս հենց ինձ) : Տեր-Պետրոսյանի հնարավոր առաջադրման կապակցությամբ, սեպտեմբերի 19-ին ՀՅԴ ԳՄ ներկայացուցիչը հայտարարեց՝ > (http://a1plus.am/am/?page=issue&iid=52412 ): Սա միաշանակ քաղաքական էր: Այս պատասխանով ՀՅԴ-ն փաստորեն առձանագրեց, որ ներկա մյուս ուժերի միջեւ գաղափարական պայքար չկա : Իսկ դա ժողովրդական լեզվով՝ եթե պայքարը գաղափարական չի, ուրեմն այն ընդհամենը՝ աթոռակռիվ է : Ահա եւ Տեր-Պետրոսյանի այցն էլ նույն օրինաչափության մեջ պիտի դիտարկենք : Պետական կառավարման հարցում, իրարից ակնհայտ երկու տարբեր գաղափարականը ուժեր հանդիպում են ու պայմանավորվածություն ձեռք բերում՝ միմիանց վրա ցեխ շպրտելու փոխարեն, քաղաքակիրդ պայքար սկսել: Սա իրոք ողջյունելի քայլ է… ԲՐԱՎՈ !: Սա նաեւ խոսում է այն մասին, որ երկու ուժերն էլ գիտակցում ու անհանգստանում են Հանրապետության ներկա վիճակից, որ այս տարիների ընթացքում, երեկվա քիչ թե շատ հայտնի կուսակցությունները, այսօր վերածվել են՝ ԱԺ-ի մեկ-երկու մանդատ աղերսող գրպանային խմբակների: Գիտակցում են, որ այս ամենի արդյունքում հարվածի տակ է դրվում, ոչ միայն ժողովրդի այսօրը, այլ՝ Հանրապետության ապագան : Եվ այս գիտակցությամբ առաջնորդվելով, փաստորեն նրանք երկուստեք կարեւորեցին, որ առաջնայինը երեկվա հարաբերությունները չեն, որ առաջնայինը ԱՅՍՕՐՆ է :

    Իսկ ինչ վերաբերվում է լուրի անակնկալ լինելուն, իրոք որ շատերիս համար անսպասելի քայլ էր: Համոզված եմ, Հայաստանի քաղաքական շրջանակներում, շատ-շատերը առաջինը լսելով այդ մասին, հաստատ չեն հավատացել (ես քիչ առաջ, երբ բացեցի հայկական ֆորումներից մեկը ու կարդացի այս մասին առաջնը տողը, հետո չշարունակեցի : Ուղղակի անհավանական համարեցի ու չշարունակեցի) : Իսկ -ի կայքում կարդալուց հետո, խոստովանում եմ որ մի-քանի րոպե ուշքի չէի գալիս …

    Սա նաեւ խոսում է Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի իրատես ու շատ, շատ-շատ լուրջ քաղաքական գործիչ լինելու փաստի մասին : Իրոք ԲՐԱՎՈ՛
    Ինձ գոհացրեց նաեւ Հրատ Մարգարյանի պատասխանը. > (http://www.azatutyun.am/armeniareport/report/ar/2007/09/3D095BA6-6B2B-412B-8372-D49AA6CC7906.ASP ):

    Իսկ, ինձ, որպես՝ ՀՀ շարքային քաղաքացու, մնում է երկու կողմերին էլ ասել՝ ՇՀՆՈՐՀԱԿԱԼՈՒԹՅՈՒՆ

    Comment by Վահագն Ղուկասյան — September 29, 2007 @ 11:06 pm

RSS feed for comments on this post.

Leave a comment

Line and paragraph breaks automatic, e-mail address never displayed, HTML allowed: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <code> <em> <i> <strike> <strong>