Այդ Նարիմանովը ես եմ…
May 1, 2007Լևոն Բարսեղյանի «Նարիմանով» պատմվածքը կարդացի մի շնչով, ձեզ էլ եմ խորհուրդ տալիս կարդալ։ Եթե ցանկանում եք, հետո եկեք էստեղ մեկնաբանեք, ես կփորձեմ հեղինակին էլ ներգրավել քննարկումներում։
Ներկայացնում եմ մի հատված, որպեսզի իմանաք ինչի մասին է խոսքը.
Կատվիս անունը Սերժ է: Մտերիմների համար` Սերժիկ: Երբ ինձ բերեցին այս կատուն, դեռ չէր խոսում: Նվիրողն էլ գիտեր, թե կատվի ձագ է` նվիրում է, ու, մանավանդ` իրավունքն ունի այս կատվին նվիրել, չգիտեր կատվի անունը: Մտքով էլ չէր անցնում, թե կատվի նորածին ձագը կարող էր անուն ունենալ: Արդեն ավելի ուշ, երբ կատուն 2 ամսական էր ու մի տրտում ժամի, կարծելով, թե ինձ կարող է սփոփել, սկսեց խոսել ինձ հետ: Դե, ես Բուլգակովի հերոսին հիշեցի, բայց սա այդ դեպքը չէր: Սա արտաքնապես հասարակ, գորշ, սեւ վագրավայել բծերով, մի խոսքով սովորական կատու է, տեսնողների մտքով չի էլ անցնում, թե խոսող կատու է, բոլորովին: Շենքում մուկ չկա: Անդարդ կատու:


սա ինչ էComment by awer — December 16, 2007 @ 12:18 am
իսկ սա՞
Comment by awer — December 16, 2007 @ 12:20 am
առաջ հետո՞
Comment by awer — December 16, 2007 @ 12:23 am
առաջ հետո՞
Comment by awer — December 16, 2007 @ 12:25 am
դեռ շատ ես անկապ կայֆաֆատ լինելո՞ւ, թե՞ իմաստավոր մի բան կասես իմանանք…
Comment by Observer — December 16, 2007 @ 12:25 am
Ի՞սկ շնիկի
Comment by awer — December 16, 2007 @ 12:28 am
obserrver ջան, կայֆավատ չեմ լինում, եթե հնարավորություն ունես ջնջելու, ջնջիր խնդրում եմ: Բայց նայեվ կխնդրեի ինձ ասեիր, թե այս պայմանական նշաններից որը ինչ է:
Comment by awer — December 16, 2007 @ 12:34 am